مجید مرادی
در باب حمله موشکی رژیم یاغی اسرائیل به ساختمان کنسولگری ایران در دمشق قبلا نوشته ام و تکرار نمیکنم اما عجیب است که این حادثه برخی را در ایران به اهمیت سفارتخانهها و اماکن دیپلماتیک واقف گردانده است، گویی که تاریخ را از دو هفته پیش به این سو میخوانند و توجه نمیکنند که وقتی میگوییم سفارتخانه هر کشوری بخشی از خاک آن کشور است معنایش این است که جمهوری اسلامی ۴۴ سال خاک آمریکا را اشغال کرده است. آیا آمریکا حق ندارد عصبانی باشد؟ آیا با این اوصاف گفتن دارد که اشغال سفارت آمریکا باید همین امروز قبل از فردا پایان یابد؟
طبعا تاریخ دیپلماسی، اشغال سفارت آمریکا را که تا همین امروز ادامه دارد فراموش نخواهد کرد. چنان که هجوم به سفارتخانههای بریتانیا و عربستان سعودی را فراموش نخواهد کرد و ملت ایران که تمام خسارت بیپایان این حوادث را باید از جیبشان پرداخت کنند تلخی این حوادث را فراموش نخواهند کرد.
اما آنچه که مایه تلخی مضاعف این حرکتهای طغیانگرانه میشود این است که عاملان هر سه حادثه، همواره در سطوح بالایی، مناصب سیاسی و اداری داشته و دارند.
دانشجویانی که از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند مهمترین مسئولیتها را در ۴۵ سال اخیر داشتهاند و برخلاف اشغالگران سفارت انگلیس و عربستان که از روسیاهی برابر افکار عمومی میترسند، همه جا به کار خود مفتخر و مباهیاند.
مهاجمان سفارت انگلیس و عربستان هم همواره قدر دیده و بر صدر نشسته اند. برای مثال فروغی مدیر شبکه سه در رزومه اشجز هجوم به سفارت بریتانیا چیزی ندارد. نه دو مقاله و یادداشت رسانهای دارد و نه سابقه مؤثر مرتبط با این شغل و منصب. عاملان حمله به سفارتخانه عربستان سعودی هم از مقربان یکی از رؤسای قوا هستند.
امام علی گفت آنچه را بر خود نمیپسندی بر دیگران هم نپسند. پس سفارتخانهها فرقی با هم ندارند. البته برخی ها مثل شیخ پناهیان عقل خود را از پیامبر اسلام و امام علی بالاتر میبینند و طبعا نیازی به نصیحت آنان احساس نمیکنند.
@Sahamnewsorg
