محمدحسین روانبخش
«ترافیک احساس تکلیف» (به قول روزنامهی شرق) در این روزها از ترافیک جادههای شمال در تعطیلات پیشرو هم بیشتر شده، تا یکبار دیگر ثابت و واضح شود که اهالی سیاست در ایران، از چپ و راست و بالا و پایین، نه کاری با نظر مردم نسبت به انتخابات دارند و نه برایشان چالشهای دولت آینده مهم است؛ همین که یک صندلی (بخصوص صندلی رئیسجمهور) خالی میشود، دست و دل همهشان میلرزد و فیلشان یاد هندوستان میکند!
در دورهای که عموم مدیران کشور چیزی از مدیریت نمیدانند، اکثر سیاسیون الفبای سیاست را بلد نیستند، و هر که بیعرضهتر است ادعای بیشتری دارد، اصلا عجیب نیست که این همه رئیسجمهور بالقوه وجود داشته باشد!
یک بار دیگر به ریز و درشت ثبتنامیها نگاه کنید: این رقابت در شان مردم ایران است؟ یکی از این جماعت از خودش پرسیده که اکثریت مردمی که در انتخاباتهای اخیر غایب بودند، چه میخواهند و او چند دهم درصد میتواند یا جرات دارد به این خواستهها نزدیک شود؟!
بازی انتخابات در هر شرایطی میتواند کجوکولههای سیاست را به خود مشغول کند! اینکه مردم چه میخواهند، و اینکه دولت آینده میراثدار چه وضعیتی است و پیشاپیش گرفتار چه چالشهایی است، آخرین چیزی است که به ذهن عموم صفکشیدگان برای ثبتنام میرسد. سیاسیون ایران در توهم خود رشد کردهاند و کارنامهی خود و دیگران را با این معیار میسنجند؛ مهم پیروزی در انتخابات است و اینکه بعد از آن چه میشود، اصلا مهم نیست. آیا حق اینها نیست که مردم محلشان نگذارند؟!
