عاتکه رجبی که همبند فرزانه قرهحسنلو، از زندانیان جنبش ۱۴۰۱، با ۵ سال زندان در تبعید بوده، در بخشی از نوشته اش بیان کرده:
«فشارها روی فرزانه مضاعف بود.
ما زندانیای بندهای دیگه هرجور شده میتونستیم با هم ارتباطی، حتی حداقلی داشته باشیم.
اما فرزانه همیشه یک نفر کنارش بود که مبادا با دیگران ارتباط بگیره.
فرزانه رو اینجوری توصیف میکنم، اگر کسی دوست داره معنی صلح، دوستی، عشق و صبوری رو عمیق بفهمه، کافیه فقط چند روزی با فرزانه همکلام بشه.
در شرایط پر از درد و رنج زندان که حتی ثانیهای فضایی برای خودت نداری و از همه طرف تحت جبر و فشار و زور قرارت میدند، شرایطی که نمیفهمی برای حکم و جوری که به ناحق، تو رو مجبور به تحمل کردند، بهم ریخته باشی یا برای رنج سایر زندانیهایی که با تمام وجودت شاهد و ناظرش هستی، روانت پریشون باشه.
تویی که برای اجرای عدالت پا به خیابون گذاشتی و حالا توی زندانشون، ناعدالتی رو عریانتر و وحشیانهتر و وقیحانهتر از همهجا، هر روز و هر ثانیه با ذره ذره وجودت داری لمس میکنی.
وجود پر از محبت و صبر و آرامش فرزانه نشون میداد که فقط باید همه تار و پودهای وجودش سراسر از عشق و محبت و صلح و دوستی باشه که اینطور عشق رو با وجود فشار مضاعف، در تمام لحظهها به دیگران هدیه میده. باورم نمیشد این آدمی هست که حکمش اعدام بوده، آدمی که عمری رو ناعادلانه توی زندان سپری کرده و سپری میکنه، آدمی که تبعید شده و از ملاقات هر هفته خانوادهاش محرومه، آدمی که توی زندان یک جور متفاوت از بقیه تحت نظره، روش فشار میارند و اذیتش میکنند، پس چرا پر از نفرت نیستی فرزانه؟ هربار که بهت نزدیک شدم تا چندکلامی حرفات رو بشنوم فقط از عشق و امید گفتی. تو به عشق باور داری فرزانه. تو رو اینطور دیدم، یک عاشق، عاشق مردم، عاشق آزادی.»
