اول , جبهه تحریم درمقام جبهه برتر وجبهه نفی کل نظام عرض اندام کرد. تحریم اینبار بالاتر از جبهه امتناع , معنای مشخص سیاسی بخود گرفت , هویت بخشیدن به قیام زن زندگی ازادی بعنوان خواست و جنبش اکثریت جامعه ;
دوم , نتیجه نهایی مبارزه میان سه نیروی اصلی صحنه سیاسی یعنی نهاد اصلی قدرت , جبهه مردمی تحریم و طیف اصلاح طلبان , در مجموع , برد برد بود. جبهه تحریم با تثبیت خود بعنوان جبهه انقلاب و نیروی اصلی مخالف کل نظام . اصلاح طلبان با برآمدن از حاشیه و انزوا به عرصه سیاست و ساختار قدرت , و نهاد اصلی قدرت , با به فرجام رساندن موفق سناریو یا مدل اقتدارگرایی انتخاباتی.
سوم . نشان داده شد مدل اقتدارگرایی انتخاباتی در وضعیت سیاسی ایران هنوز کارکرد دارد. به دو علت . اول جبهه انقلاب (تحریم) توانایی انجام کامل انقلاب را ندارد . دوم قدرت حاکم امکانات و توانایی اجرای این مدل را دارد . این حالت , سراب امکان نفوذ پایین در بالا و تغییر سیاست را فعال نگاه می دارد . بخش های مردد جبهه انقلاب به این سراب امید می بندند. پدیده اصلاح طلبی تغذیه کننده اصلی این وضعیت و چنین تعادل سیاسی است .
چهارم . این معادله سه ضلعی ثابت و ایستا نیست . تغییرات آن با نوسانات معین طی یک فرایند عینی و ذهنی تاکنون به سود وسوی ضلع انقلاب چرخیده است. سنگینی وزن انباشت قدرت و سیاست دراین ضلع به زیان دو ضلع دیگربوده است. دغدغه اول قدرت حاکم , چگونگی کنترل این روند انباشت قدرت انقلاب است.
پنجم ,هموار کردن راه انتخاب پزشکیان مانور سیاسی حساب شده ای است در راستای استراتژی مهار و منحرف کردن جنبش مردمی . نخستین تاثیر بلاواسطه این مانور همین است که با فعال کردن بخشی از اصلاح طلبان شکاف ها و تردید های جدیدی در بدنه جنبش ایجاد کرده است . این مانور در سطح تغییر نسبی چهره مدیران دولتی و ژست های تعامل با جامعه باقی خواهد ماند و به تغییر محتوای برنامه ها و سیاست های راه بردی تا کنونی حکومت چه در سطح داخلی در عرصه سیاست و فرهنگ و چه در بعد خارجی تنش زدایی با آمریکا و غرب تسری نخواهد یافت.
فیسبوک نویسنده
