سعید معدنی
در جریان انتخابات ریاست جمهوری چهاردهم و انتخاب دکتر مسعود پزشکیان به عنوان رئیس جمهور، یکی از شخصیت های مهم که بیش از تواناش برای رئیس جمهور شدن پزشکیان کار کرد، محمد جواد ظریف بود.
او مثل یک نوجوان و جوان پرشور و پرانرژی خستگی نمیشناخت. شهر به شهر می رفت و برای کاندیدای جبهه اصلاحات تبلیغ می کرد. این در حالی است که ظریف یک دیپلمات حرفهای بوده و به شکل رسمی عضو احزاب شناخته شده اصلاح طلب نیست. اما سوال این است که این همه نگرانی ظریف این دیپلمات کهنه کار از انتخاب رقیب پزشکیان چه بود؟ پاسخ مشخص است. رقیب مسعود پزشکیان ضد غرب، و معتقد به ” صرف نگاه به شرق” بود و این دیدگاه ترسناک و هراسانگیز است. این دیدگاه یعنی درجا زدن و عقب ماندگی همیشگی.
هیچ کشوری روی کره زمین نبوده و نیست که فقط با چین و روسیه ( شوری سابق) همراه باشد و عقب مانده نباشد. به بیان دیگر هیچ کشوری را نمی شناسیم که با تکیه به چین و روسیه پیشرفت کرده باشند. اما تمامی کشورهای جهان سومی که در دهه های اخیر از کمند عقبماندگی رها شده و توسعه و پیشرفت داشتهاند با ارتباط با غرب و یا به شکل موازنه – هم شرق هم غرب- سود برده اند. از تایوان گرفته تا کره جنوبی و سنگاپور و مالزی و ویتنام و کنیا و ترکیه و عربستان و کشورهای حاشیه خلیج فارس ومانند آن…. این کشورها همگی با همکاری با کشورهای غرب – اروپا و آمریکا – اقتصادشان شکوفا شده و پیشرفت کردهاند.
لذا می توان از دکتر مسعود پزشکیان انتظار داشت ضمن حفظ ارتباط با شرق، درها را به سوی غرب و تکنولوژی و بازار پیشرفتهاش بگشاید. حتی چین از زمانی چین امروزی شد که اقتصادش از کمند کمونیسیم مائویی رها شده و مناسبات خود را با غرب و جهان سرمایهداری بهبود بخشید.
۲۰ تیرماه ۱۴۰۳
