زمان زیادی از وعدههای انتخاباتی در جدال برای جایگزینی ابراهیم رئیسی نگذشته است. بخشی از فعالین سیاسی و مدنی، به واسطه «تحلیل اشتباه» از حضور در انتخابات و حمایت از مسعود پزشکیان دفاع کردند. دو نکته در آن زمان حائز اهمیت بود که پیشتر نیز به آنها اشاره کردم؛ اول این که «دولت»های مختلف توان ایجاد تغییر ندارند، و دوم این که انتخابات زمین بازی مدافعان دموکراسی و حقوق بشر در جمهوری اسلامی نیست.
تنها در کمتر از یک ماه شاهد اعدام ۸۱ شهروند در زندانهای جمهوری اسلامی بودیم. حکم اعدام شریفه محمدی یک روز پیش از انتخابات و حکم اعدام پخشان عزیزی چند روز پس از آن صادر شد. دستکم هشت زندانی سیاسی دیگر منتظر اجرای حکم هستند. اجرای حکم اعدام رضا رسایی، شهروند بیگناه، نیز شاهدی دیگری بر این مدعی است که جمهوری اسلامی شمشیر را از رو بسته است.
نرگس محمدی، برنده جایزه نوبل در زندان به همراه دیگر زندانیان سیاسی زن به اعدام رضا رسایی اعتراض کردند. زندانیان سیاسی ما حتی در زندان دست از دفاع از ارزشهای انسانی نکشیدند. پاسخ مسئولین زندان چه بود؟ نرگس و سایر زندانیان را چنان مورد ضرب و شتم قرار دادهاند که راهی بیمارستان شدهاند. سروناز احمدی هم شرایط نامساعدی دارد.
از همه مدافعان انتخابات میپرسم، چه تغییری با حضور پزشکیان به وجود آمد که با قدرت گرفتن به اصطلاح رقیبش به ثمر نمینشست؟!
جان نرگس محمدی، سروناز احمدی، و تمام زندانیان سیاسی در زندانهای مختلف، در خطر است. آنها تاوان تمامیتخواهی سیری ناپذیر جمهوری اسلامی را پرداخت میکنند. این روند تا کی باید ادامه پیدا کند؟
عمیقا نگران سلامت نرگس و سایر همبندیهایش هستم و از رسانهها، فعالین سیاسی و مدنی، و نهادهای بینالمللی میخواهم که چشمشان را از تغییرات واهی که قرار است دولت جدید جمهوری اسلامی به وجود بیاورد به سمت انسانهایی برگردانند که به دنبال تغییر واقعی بوده و هستند.
