سهیل عربی
نسل کُشی فقط این نیست که بمب روی سر مردم بریزی یا آنها را در کوره بسوزانی،
همینکه زندگی را برایشان دشوار و مجبور به ترک دیارشان کنی هم نسل کشی است.
به جای اینکه مشکل کم آبی و آلودگی آب را حل کنند و در مناطق گرمسیر تسهیلاتی مثل دستگاه های خنک کننده قوی برای مردم تهیه کنند، هر روز قطع آب و برق در این گرمای فجیع.
در نتیجه مردم مجبور به ترک دیار می شوند و به شهرهایی که امکانات حداقلی دارند پناه می برند.
تهران و سایر کلانشهر ها در حال انفجار از جمعیت، مردم از بلوچستان به یزد، کرمان یا شیراز، از خوزستان به اصفهان و شاهین شهر، از بوشهر به یاسوج و شیراز از کرمانشاه و لرستان به تهران پناه می آورند، از بیکاری، فقر، نبود امکانات کافی .
زندگی در شهری مثل تهران برای آنان که سرمایه چندانی ندارند / برای آنان که جز نیروی کار سرمایه ای ندارند یعنی استرس و گرفتاری همیشگی، یعنی در مترو هل دادن و له شدن، یعنی همیشه حس جا ماندن از بقیه، نگرانی ….
و زندگی در شهرهای کوچک برای جوان بیکار یعنی حسرت، حسرت و حسرت…
