از ماه پیش تاکنون فضای مطالبات صنفی چه تغییری کرده است؟
در دومین ماه از تابستان ۱۴۰۳، دست کم ۱۳۶ تجمع و اعتصاب کارگری در بیش از ۳۸ شهر کشور به ثبت رسید. پرستاران و کادر درمان حدود ۵۰ بیمارستان کشور در اعتراضاتی فراگیر بیشترین تعداد تجمعات میدانی و اعتصاب را از نیمه مرداد تا پایان آن برگزار کردند و در بخش صنعت نیز کارگران کارخانه تولیدکننده واگن و لوکوموتیو واگن پارس، بیشترین تعداد تجمعات متوالی را به ثبت رساندند.
علاوه بر اینها، بازنشستگان مخابرات و تامین اجتماعی، کامیونداران و رانندگان حمل و نقل جادهای، کارگران خدمات شهری، معلمان حقالتدریس و بازنشسته و همچنین کارگران پیمانکاریهای پارس جنوبی از جمله گروههایی بودند که تلاش کردند با برگزاری تجمع و راهپیمایی صدای مطالبات خود را به گوش مسولان برسانند.
به جز اعتراضات و تجمعات برگزار شده توسط کارگران پیمانی نفت که توسط تشکل شبهحکومتی «کانون انجمنهای صنفی پارس جنوبی» هدایت میشود، کماکان اغلب این اعتراضات و اعتصابات فاقد سازماندهی مشخصی بود و به صورت خودجوش و غیرسازمانیافته برگزار میشود. همین مسئله باعث شده که مسئولان آزادی عمل داشته باشند که یا واکنشی نشان ندهند و یا به پاسخهای مقطعی اکتفا کنند.
@davtalaborg
