از ما میپرسند «آیا جنگ خوب است؟ یک کلمه پاسخ بده خوب است یا بد است؟» مدل بازجویان امنیتی دوباره و چند باره میپرسند و فقط «بله» یا «نه» قانعشان میکند.
جنگ بد است، کار بد بد است، زشتی زشت است، باید صلح را دوست داشت، من صلح را دوست دارم… و تا قیام ِ قیامت میتوان حرفهای خوب زد و بعد سر راحت بر بالین نهاد که وای! چقدر من آدم صلحدوستی هستم و چقدر دیگران عاشق جنگ و بمب و حملهٔ نظامی بیگانهاند. تازه اگر قریحهٔ شاعری داشته باشی میتوانی چندین شعر در وصف خوبی صلح و بدی جنگ بسرایی و یا از حافظه با طمئنینه بخوانی و سر تکان بدهی. همهٔ اینها خوب است اما لزوما این سخنان یک «اکت» سیاسی مؤثر نیست و شعر و شاعری است و یا سخنگفتن و ترویج برخی خصایص اخلاقی است.
مگر من در حمله و یا عدم حملهٔ اسراییل به ایرانِ تحت اشغال رژیم جمهوری اسلامی نقشی بازی میکنم؟ در جهانی که مشخص نیست آمریکا با آن همه یال و کوپال بتواند در تصمیم اسراییل مداخلهای بکند، من درویش یک لاقبا چه میتوانم بکنم؟
من میتوانم به عنوان یک سیاستمدار یا فعال سیاسی بگویم که در آن شرایط جنگی که آغاز و مهارش از دستان من خارج است چه کاری میتوانم انجام بدهم که هم وطن بماند و هم جمهوریاسلامی برود.
نام نایستادن پشت رژیم اشغالگر ج.ا، جنگطلبی نیست و نام این کار شما که به فرمان خامنهای و امپریالیسمستیزیاش رفتار میکنید هم صلحطلبی نیست.
جنگ را آنهایی آغاز کردهاند که در بیش از شش دههٔ گذشته بر طبل اسراییلستیزی دمیدهاند و شاه را تقبیح کردند چرا که با اسراییل سر ستیز نداشته است.
جنگ را کسانی آغاز کردند که از فردای پیروزی نکبت ۵۷ از محو اسراییل گفتند و اینکه حاضرند با جان و مال ایران و ایرانی بر سر «آرمان فلسطین» بایستند و چنین هم کردند.
این شمایید که خواهان جنگ بودید. اساساً مگر محو اسراییل از روی زمین که خواستهٔ شما عاشقان انقلاب ۵۷ بود، بدون جنگ هم ممکن میشود؟
در همهٔ این سالها پشت این اسراییلستیزیِ جمهوریاسلامی چه در قالب پوزیسیون و چه اپوزیسیون ایستادید و امروز که فاجعهٔ این اسراییلستیزی و یهودیستیزی شما دامان مام میهن را گرفته، فریاد برآوردهاید که ما جنگطلبیم و شما صلحطلب؟ خودتان خجالت نمیکشید؟!
بهزاد مهرانی،
نویسنده و تحلیلگر
