طی نیم سال اول ۱۴۰۳ با حضور پرستاران در خیابان برای احقاق حقوقشان مواجه بودیم. صبرشان تمام شده بود و تحمل ظلم و تبعیض در دریافتیها و تقسیم شیفتهای کاری و… را نداشتند و به خیابان آمدند.
خواستههای پرستاران بسیار بهحق و عادلانه است اما مسئولان به جای رسیدگی به مطالباتشان دست به خشونت میزنند؛ طوری که بیمارستان شریعتی کرج اقدام به کاهش تعرفهی ماهیانه پرستارانی کرده که در اعتراضات اخیر شرکت داشتند. حتا از پرستاران امضا میگیرد تا این اقدام را قانونی جلوه دهد. اشکال تنبیهی به جایی رسیده که پرستار نمونهی امسال نیز به کسانی اختصاص یافته که در زمان اعتصاب در بیمارستان بودند. مهاجمین به حقوق پرستاران هر روز به بهانههای مختلف، پرستارانی را که در اعتصابها حضور داشتند، توبیخ میکنند. اقدام وزارت بهداشت تاکنون، پرداخت بخشی از اضافه کاریها بوده است. اما بخشی از پرستاران به کار در اسنپ مشغول میشوند تا کسری درآمد را جبران کنند.
از سوی دیگر ۵۰ هزار فارغالتحصیل پرستاری داریم که استخدام نمیشوند؛ چرا که دولت نمیخواهد بار بیمه و بازنشستگی شاغلان را بر عهده بگیرد و تلاش دارد با بستن قراردادهای موقت، آنها را در چنگ خود بگیرد.
ظفرقندی، وزیر جدید قصد دارد خصوصیسازی بهداشت و درمان را پیش ببرد و از مسئولیتهای بیمارستانهای دولتی بکاهد و به بیمارستانهای خصوصی بسپارد؛ درحالیکه بیمارستانهای دولتی مورد استفادهی عموم مردم از طبقهی متوسط و محروم هستند.
این عملکرد موجب استثمار شدید پرستاران میشود، صاحبان بیمارستانهای خصوصی، کار بیشتر و حقوق کمتر را به پرستاران تحمیل میکنند و امنیت شغلی آنان را از بین میبرند.
اکنون ۵۰ هزار پرستار خانهنشین شدهاند؛ بنابراین افزایش مهاجرت در بین پرستاران امری طبیعی است.
اتحاد بازنشستگان
