شهاب الدین حائری شیرازی
تا امروز اگر کسی از این سخن می گفت که ایران چرا دارد در سوریه این همه هزینه نظامی می کند، می گفتند داریم از محور مقاومت حمایت می کنیم که سیاست رسمی نظام است و زیر سوال بردن این سیاست، تشویش اذهان عمومی و تبلیغ علیه نظام است.
امروز که حاکمیت سوریه در حال سقوط آزاد است و ارتش ۲۰۰هزار نفری سوریه حاضر نیست در قبال نیروی ۲۰هزار نفری تحریر الشام مقاومت کند بایست بپرسیم مگر همچنان انجا محور مقاومت نیست و مگر همچنان انجا حرم نیست که ایران در این مدت در انجا به همین دو انگیزه هزینه فراوان پرداخت؟
چرا ایران کاملا منفعل شده و علی رغم وعده بسیار، دیگر گزارشی از حمایت نظامی ایران از اسد به چشم نمی خورد؟
مثل بنده، به خاطر اینکه این روزها را پیش بینی کرده بود و نقد می کرد سیاست منطقه ای نظام را، بارها به اطلاعات و امنیت فراخوانده و بازجویی شد و بعد هم دادگاه و محکومیت، این سیری هست که بنده شخصا طی کردم و منتقدان بسیاری نیز تجربه نمودند.
قاضی دادگاه رسما به من گفت چرا سیاست رسمی مملکت را زیر سوال می بری این جرم است.
واقعا برای فهم نقص در سیاستها چه
مسیری غیر از آزادی بیان هست؟
اگر نشود سیاست رسمی مملکت را در زمینه های مختلف خارجی و داخلی ارزیابی و نقد کرد و اگر قرار باشد اسم نقد سیاست ایران در قبال فلسطین و سوریه و لبنان را بگذارید تشویش اذهان و تبلیغ علیه نظام و دهان منتقدین را ببندید نتیجه اش می شود همین که ده سال است به عنوان مدافع حرم آنجا ده ها میلیارد دلار هزینه می کنید و صدها نفر از نیروهای وابسته به ایران کشته می شود بعد هم بدون نتیجه خاصی امروز عقب نشینی می کنید.
اگر همان زمان که ناموسی کردید سیاستهای رسمی را، تا کسی به خودش اجازه نقد موضع رسمی نظام را ندهد، می گذاشتید نخبگان راحت اِن قلت بزنند در سیاستها تا ضعف و قوت آن معلوم شود، امروز آن همه سرمایه ایران در مملکت دیگری هزینه نشده بود و از کشته شدن نظامیان خودمان و آواراگی مردم سوریه و ویرانی سوریه هم پیشگیری می شد.
ممکن است کسی بگوید رفتیم سوریه با داعش جنگیدیم حال آنکه وقتی ما در سوریه پشت اسد در بهار عربی ۲۰۱۱ درآمدیم در مقابل مردمش، هنوز داعشی در سوریه وجود نداشت.
اینجا را ببینید که سرتیپ چهارباغی یکی از فرماندهان حاضر در سوریه، در صدا و سیما رسما از علت حضور در سوریه که حفظ اسد بود سخن گفته : «و اینکه هنوز داعشی نبود در آن زمان که ما رفتیم برای حمایت از اسد»
ضمنا تشکیل معارضین مسلح، پس از سرکوب خونین قیام دموکراسی خواهانه ی مردم سوریه در اعتراض به سیاستهای غلط و فقرگستر اسد در بهار عربی ۲۰۱۱ توسط حکومت سوریه بود.
بله؛ شما سیاست خطایی را در پیش می گیرید اما ما کف پایی می خوریم چون دلسوزانه می گوییم این مسیر به مقصد نمی رسد.
این سیاستِ غلط خفه کردن صدای منتقدین را عوض کنید تا این همه سیاست هایتان خسارت برای خودتان و دیگران نداشته باشد.
سیاست امری زمینی و خطاپذیر است، چرا با مقدس کردن آن، اسباب از بین رفتن منافع ملی و آسیب جدی به مردم و مملکت و تضعیف و زوال نظام می شوید؟!
پ ن : با سرچ نمودن کلمه سوریه در کانال ویرایش ذهن می توانید به متنهای متنوعی در نقد سیاست منطقه ای ایران در سالهای گذشته دست یابید.
۱۷ آذر ۱۴۰۳ شیراز
