حسن ماکیانی٭
فصل مشترک تمامی نظام های دیکتاتور، نابودی اصول انسانی و حقوق افراد جامعه است.
شخص رهبری در این نظام ها به هیچ روی خود را نمی خواهند در جرگه این نظام ها ببینند که آن اصول و حقوق و آزادها را نقض نموده اند، بلکه همواره به دنبال این هستند که خود را پرچمدار رعایت این و یژگی ها قلمداد کنند،
که در این نظام ها به نام آزادی، اختناق، را رواج داده و به نام عدالت، ظلم و ستم را بر ملت مجاز و روا می شمارند، که کنترل بر روان و ذهن انسان ها، تا کنترل فیزیکی آنان به واسطهٔ وجود زندان های مخوف و با شکنجه کردن می خواهند که فرد را در تسخیر دیکتاتور در آورند.
که با این نوع بازخورد دوگانه ای که از سوی دیکتاتور اعمال می گردد – پاسخگویی و عدم پاسخگویی- را نشأت گرفته از این می دانند، که او با ربط مسائل به نهادهای برگرفته شده از یک روند دموکراتیک جعل شده، خود را تبرئه می کنند،
که از طرفی چون تمام بازی های دموکراتیک در این جامعه ها برخاسته از اشارهٔ شخص دیکتاتور است، درنتیجه این حرکات تنها به مثابهٔ یک کلاف سردرگم و دور باطل است که دیر یا زود شخص دیکتاتور به بن بست می رسند و در نهایت پایانی مثل صدام حسین و قذافی و نهایتا چائوشسکو و بشار اسد خواهند داشت…
٭روزنامه نگار
