اعتراض در مقابل سفیدنمایی و دروغنمایی حکومت

حکومت به شدت از مردم ایران می‌ترسد. به نظر من حکومت مهمترین مرجعی که می‌داند کارش را یکسره می‌تواند بکند مردم هستند. و به همین سبب سعی می‌کند حواسش باشد که ممکن است هر امری تبدیل به نارضایتی و اعتراض عمومی شود. پس با روشهای مختلف دروغنمایی و گاه از طریق بعضی آدمها مرتب بزرگنمایی کارهایی که می‌کند، سعی دارند سر مردم را گول بزنند.  مثلا به بزرگنمایی مواردی خیلی عادی و غیرمهم که هر حکومت معقولی بود بسیار بیشتر و بهتری را انجام می‌داد می‌پردازند. یا دروغنمایی در مواردی مثل انرژی، زندانیان سیاسی، کنشگرانی که  دستگیر می‌شوند و …. می‌پردازند تا حواس جامعه را پرت کنند یا جامعه را نسبت به واقعیات نابینا کنند.

به ویژه کمپین‌ها و پتیشنهایی که در اون کار جمعی هست و افراد برای مطالبه گری تلاشی انجام می‌دهند یا همدیگر و شاید ریشه در کاری جمعی دارد، خودش به خاطر فعال کردن جامعه مدنی مثبت است.

موضوع دیگر آن است که آدمها خوب است که لااقل با خودشان بگویند چه را نمی‌خواهند و چه را می‌خواهند. این موضوع به نظرم خیلی مهم است. این خودش ترویج فرهنگی است که به هر خواسته حکومت سر فرونبرند. و از سوی دیگر آینده ای بدون ج.ا و ایده‌آل را تصور کنند. همواره هر کنشی و واقعیتی از تصور آغاز می‌شود.

خلاصه آن که اگر فردی بنشیند مرتب تنها کمپین‌ها را امضا کند، کار ویژه‌ای انجام نداده ولی لااقل فرهنگ اعتراض را پیگیر بوده است. این که به جامعه یادآوری شود که آنچه هست درستش نیست و جور دیگری باید باشد خودش خوب است.

اما بسیار مهمتر و بهتر از آن تمرکز بر کار جمعی در موضوعی که افراد می‌دانند فعالیت درستی است می‌باشد. اینگونه افرادی که بجای خودشیفتگی و خودبرتربینی و نگاه از بالا، چند کنش جمعی همزمان و فعالیت‌هایی مدنی را پیگیرند، حتی گاهی مستقل از باور سیاسی به جامعه ایران در با هم بودن و ملت بودن و ماندن کمک جدی می‌کنند. و در زمان و بزنگاه خودش این جامعه همراهی را با داشتن چنین درون‌مایه‌ای پیگیری خواهد کرد.

وگرنه در صد بیشتری جامعه بیش از پیش دچار بیماریهای و اختلالات اجتماعی می‌شوند که حکومت نیاز دارد در جامعه شکل بگیرند.
https://t.me/dastanhayeyekzendegi/11737