نامه تاج‌زاده و امیدش به نظام و سران قوم و سران قم

به نظرم نامه تاج‌زاده و امیدش به نظام و سران قوم و سران قم به نظرم فاجعه بار است. او هنوز خیلی از مردم عقب است. و به مواردی امید دارد که خیلی به نظرم بیربط و عقب افتاده است.

اون بخش بعد از آن است که آرزوی اصلاح از درون و عاقل شدن ساختار را کرده است. حتی آن موارد را هم از درون ساختار انتظار داشته . گویی مشابه معمول اصلاح‌طلبان امیدش به داخل ساختار در حکومت و نه مردم است.

موضوع همان اگر است. به نظرم حکومت ج.ا جوری است که از درون اصلاح‌پذیر نیست. فرق دیدگاه آقای تاج‌زاده و بنده همینجاست. قضیه همان آدمی است که می‌خواست با آب دریا دوغ درست کنه. اگه بشه چی می‌شه. ساختار ج.ا از مافیا فاسدتر و ضدبشری تر است. پس اگری که ایشان گفته مثل این است که از مافیا انتظار داشته باشیم زیر بار اصول حقوق بشر برود.

ج.ا متاسفانه به نظرم امکان هر نوع اصلاح از درون را از خودش گرفته چه برسد که عقلایی بینشان آنقدر قدرتمند باشند که شرایط تمکین نظام برای گذار بی‌دردسر را بپذیرند.

ج.ا به نظرم راهی بجز یا نابودی ایران یا نابودی خودش یا هر دو را در آینده خودش شکل نداده.

ج.ا امادگی همان کارهایی که اسد انجام داد را دارد و حاضر است که ایران را در اختیار روسیه و چین قرار دهد اما زیر بار عبور از ج.ا نرود.

اگر هم اتفاقی یا کودتایی از درون ج.ا شکل بگیرد به نظرم از نوع کشتارهای درون مافیاها است. خودشان با خودشان.

مردم در این بازی نقشی ندارند.

به همین دلیل با نگاه ایشان مشکل دارم. به دلیل اگری که کاش شدنی بود، ولی تصور دوغ در دریا درست کردن است.

اضافه کنم است هم از نوع مغالطه های اصلاح طلبان است. همه از اصلاح خوششان می‌آید پس می‌گویند باید اصلاح طلب بود اما در حکومتی میتوان اصلاح طلب بود که اصلاح ممکن است و اصلاح پذیر است. چطور از حکومتی که حتی زیر بار اصلاح نمی‌رود می‌توان انتظار آن را داشت که زیر بار عبور از حکومت را داشت؟

دیدگاهی دیگر