سوم بهمن ۱۴۰۳ – تهران/پاریس
روز پنجشنبه ساعت ۸:۳۰ صبح به وقت اروپای مرکزی، نرگس محمدی، در نشستی مجازی با هیئت حقوق زنان در مجلس سنای فرانسه و نمایندگان پارلمان فرانسه سخنرانی کرد.
“از شما به عنوان دغدغهمندان حقوق زنان تقاضا دارم برای جرمانگاری آپارتاید جنسیتی جسورانه و پیشتازانه بهپاخیزید و اقدام کنید. این رسالتی تاریخی، جهانی و فمینیستی است. مبارزه با آپارتاید جنسیتی نه فقط اقدامی برای رهایی زنان از انقیاد و فرودستی است بلکه هموار کردن راه دموکراسی، صلح و آزادی است. نمیتوان نیمی از جامعه را تحت سلطه و انقیاد، نادیده گرفت و از دموکراسی و آزادی و برابری سخن گفت.”
محمدی در سخنرانی خود، افزایش نگرانکننده اعدام (قتلهای حکومتی) و وضعیت اسفناک زنان زندانی سیاسی را مورد تاکید قرار داد و بهویژه از پخشان عزیزی و وریشه مرادی نام برد:
“آنها تلاش دارند انتقام جنبش زن، زندگی، آزادی را از زنان بگیرند. طناب دار پخشان عزیزی و وریشه مرادی را که در بند زنان زندان اوین محبوساند بر بالای سر زنان تاب میدهند تا زنان شجاع و آگاه ایران را وادار به عقبنشینی کنند. از شما میخواهم در پاره کردن طناب دار از گردن آنها دستهایتان را به دست ما بدهید.”
“امروز از دولت فرانسه از طریق پارلمان و مجلس سنا این کشور میخواهم حقوق بشر را پیششرط و محور اصلی هر نوع مذاکرهای با رژیم جمهوری اسلامی قرار دهند. تاکید میکنم هر مذاکرهای با جمهوری اسلامی بدون اعتنا به حقوق اساسی مردم ایران، حقوق بشر، حقوق زنان و جامعهی مدنی، تقویت استبداد دینی و تضعیف مبارزه مردم ایران برای رسیدن به دموکراسی، آزادی و برابری خواهد بود.”
“برای توقف اعدام که هر روز افزایش مییابد، برای تحقق حقوق بشر و حقوق زنان، رژیم جمهوری اسلامی را تحت فشار بگذارند. به جای عادیسازی رژیمی که مرتکب جنایت علیه بشریت است، مکانیزمهای بینالمللی مانند صلاحیت قضایی جهانی را برای پاسخگو کردن مقامات این رژیم در اولویت قرار دهند.”
