عزیز قاسم زاده
محمد خاتمی سالهاست که به انحای مختلف پالس هایی به حاکمیت می فرستد تا او را در ساختار سیاسی شریک کند و به رغم بی اعتمادی و بی اعتنایی حکومت به او،همچنان ملتمسانه برای بازگشت به قدرت دست و پا می زند.
در شرایطی که برخی از یاران و وفاداران میرحسین موسوی و مهدی کروبی با مدیریت رحیم قمیشی چند هفته است که کارزار رفع تحریم و حضور اعتراضی در ۲۵ بهمن برای رفع حصر را ترویج و تبلیغ می کنند،محمد خاتمی فرصت را بسیار مناسب دیده که از مردم برای حضور در ۲۲ بهمن دعوت کند.
به رغم اینکه خاتمی می داند که سرمایه اجتماعی دوم خرداد را به هیچ وجه در انبان ندارد و دعوت های او برای حضور در انتخابات، رغبتی را میان مردم در سالهای اخیر بر نینگیخته، اما او این بار در دعوت از مردم برای حضور در راهپیمایی ۲۲ بهمن بیش از همه از یک سو می خواهد مرزبندی خود را با مطالبه رفع حصر و بانیان آن و به ویژه مواضع میرحسین موسوی را آشکارتر اعلام کند و از سوی دیگر با اتخاذ چنین موضعی و در چنین شرایطی،تصورش چنین است که امید بیشتری برای پذیرش او برای شراکت سیاسی در حاکمیت پذیرفته می شود.
گرچه سالهاست با روشن شدن مواضع محمد خاتمی،تغییر خواهان، هرگز از مواضع او در بزنگاه های اعتراضات خیابانی نظیر صدور بیانیه علیه فرودستان معترض ۹۶ و سکوت مستمر در برابر بسیاری از نقض های حقوق بشری متعجب نیستند و او را ویترین توجیه گفتار درمانی اتفاقات سخت و پلشت پشت صحنه می دانند.
اما دعوت این بار او به حضور در راهپیمایی با توجه به مطرح شدن مطالبه رفع حصر را باید اوج فرصت طلبی خاتمی نامید که دیگر حتی برای برملا شدنش کمترین شرمندگی را هم به کناری نهاده است.البته به نظر نمی رسد به رغم همه خوش رقصی ها، حاکمیت کمترین وقعی برای او قائل باشد.
