یدالله کریمی پور
معاون هماهنگ کننده قرارگاه مرکزی خاتم الانبیا موضوع خرید سوخو-۳۵ از روسیه را قطعی دانسته است.
این جنگنده نسل چهارمی که برای برتری هوایی طراحی شده قدرت ۵ گونه قدرت مانور شناخته شده کبری، کولبیت، زنگوله، تیل اسلاید و هوک را در فراترین کیفیت داراست. در کمتر از ۵ ثانیه می تواند سرعت خود را به صفررسانده و ۱۸۰ درجه تغییر جهت دهد، با این همه در مقیاسی کلان برای ایران دردی را از تنگنای پوشش و رزم هوایی چندان دوا نمی کند. چرا؟!
۱- نخست آن که چنان چه کارامدی فلانکر-E (نامی که ناتو بر سوخو-۳۵ نهاده است) از جنگنده های ناتو مفیدتر بود، باید نقش خود را در فضای اکراین برابر ناتو و در سوریه برابر ترکیه نشان می داد. نه تنها فلانکر-E، که سوخو-۵۷ نسل پنجمی روسیه نیز نتوانسته اند آسمان اکراین را در اختیار بگیرند. به قول ایرانی ها: کل اگر طبیب بودی، سر خود دوا نمودی؛
۲- دوم سنگینی بهای آن است. قیمت صادراتی هر واحد آن در شرایط کاملا مسلح، تا ۷ سال پیش (۲۰۱۸) حدود ۱۰۰ میلیون دلار بود. چنان چه تنها یک اسکادران ۲۴ فروندی خریداری شده باشد، حتی گرانتر از خرید کل ۳۰۰ فروند(۲۴ اسکادران) خریداریشده و سفارش شده اف-۱۶ ایران طی سالهای ۱۹۷۶- ۷۷ است؛
۳- روسیه مدعی است که نسبت مجموع توانایی هر سوخو-۳۵ به اف-۳۵ امریکا، ۱ به ۲/۴ است. ولی لاکهید مارتین و نیز پنتاگون این ارزیابی را بی مایه می دانند پنتاگون معتقد است به استثنای اف-۲۲، جنگنده اف-۳۵ در نبردهای هوایی۴ برابر برتر از هر جنگندهی دیگر بر روی زمین است؛
۴- حتی چنان چه فرض روسیه بر برتری جنگنده سوخو-۳۵ بر اف-۱۶ و اف-۳۵ پذیرفته شود، باید گفت کارآمدی این جنگنده ها و حتی سوخو-۵۷ نیازمند برپایی کارآمد و سیستماتیک نیروهایمسلح و دستکم سیستماتیک شدن نیروی هوایی و پدافند کاملا اتوماسیون نسل پنجمی و همخوانی آن با دیگر واحدها است.
راست و حقیقت قضیه این است که توانمندسازی نیروی هوایی ایران تنها با سوخو-۳۵ ها و سوخو-۵۷ ها حاصل نمی شود.
نخست باید سیستم نیروهای مسلح از از نو و در قالبی یکپارچه نوسازی شود. چنین بازسازی بدون محور قرار دادن هوش مصنوعی ناممکن است.
منظورم پایه و اساس قراردادن آن در کشورداری، از جمله دفاع و جنگاست. بدون این پدیده سرنوشت ساز که اسرائیل با تکیه بر آن حزب الله را وادار به آتش بس کرد، هر گونه تجارت تسلیحاتی و اتکا به حامیان اسمی موثر نخواهد بود.
