حبیب رمضانخانی
این نقشه پرتکرار، شرح حال رفته بر ایران طی چند ماه گذشته است که به فاصله سه هفتهای تا آغاز سال ۱۴۰۴، همچنان بر کشور سایه افکنده است!
سالی که قرار بود از پی سند چشم انداز ۲۰ ساله، ایران به عنوان قدرت اول منطقه و الگوی دیگران از نظر اقتصادی، علمی، فرهنگی و… باشد! ولی با جایگاه امروز، در بسیاری از شاخصها حتی عقبتر از سال شروع بوده و رسیدهایم به جایی که دیگر حرف از رشد اقتصادی و توسعه مطرح نیست و فقط تلاش میشود قطعی و کمبودها بیشتر و حادتر از این نشود!
در این بین، فراتر از این بحران، نکتهای که از پی این تعطیلات مکرر به مردم القا میشود، حس بلاتکلیفی و عمیقتر شدن بیاعتمادی نسبت به حاکمیت و آینده کشور است که مردم را ناامید و هراسان از مواجهه با آینده میسازد که در آن امیدی به توان مسئولان ندارند! چون در تمام این سالها تنها راهکارشان برای این وضعیت، توصیه مردم به محکمتر بستن کمربندها برای مقاومت بیشتر بوده است!
فقط این وسط مردم نمیدانند تا کی و کجا باید کمربندها را محکم ببندند که گاهی بر گلویشان افتاده…
