شب تلخ اوکراین

مهدی تدینی٭

احتمالاً امشب پوتین و یارانش از همه خوشحال‌ترند. دیدار ترامپ و زلنسکی به جنگ لفظی کشیده شد.
تمام حرف‌هایی که در طول سه چهار سال اخیر از دهان پوتین و به‌ویژه مدودف دربارۀ زلنسکی خارج شده بود، در روزهای اخیر از دهان ترامپ خارج شده است.

ترامپ حق دارد نخواهد هزینۀ جنگ اوکراین را بدهد، ترامپ یا هر آمریکایی دیگری حق دارند نخواهند آمریکا مادرخرج جهان باشد و در ازای هر کمکی امتیازی دریافت کنند، ترامپ می‌تواند به اوکراین فشار بیاورد تا به پای میز مذاکره برود؛ و ترامپ حق دارد تصور جدیدی از متحدان آمریکا داشته باشد و به خاطر شعارش – «اول آمریکا» – یارکشی جدیدی انجام بدهد.

امـــا!

اما چیزهایی هم هست که نباید فراموش کرد. مردم اوکراین دقیقاً دارند چوب علاقه‌شان به نزدیک شدن به غرب را می‌خورند. جنگ اوکراین ریشه در درگیری دو جناح غرب‌گرا و شرق‌گرا داشت.
در حال حاضر زلنسکی فقط شخص زلنسکی نیست، بلکه نمایندۀ مردم اوکراین هم هست. اتفاقاً زلنسکی از جمله به این دلیل رای آورد، چون وعدۀ نزدیکی بیشتر به غرب را داده بود.

هیچ ضرورتی نداشت روسیه در این ابعاد گسترده به حملۀ زمینی علیه اوکراین دست بزند. روسیه متجاوز بود و اگر ما مردم ایران معنای «روسیه متجاوز بود» را نفهمیم، پس هیچ ملت دیگری هم در دنیا متوجهش نخواهد شد!
هیچ کشوری به اندازۀ ایران بابت توسعه‌طلبی روسیه آسیب ندیده است.

در همین کشور خودمان، سه سال است طرفداران روسیه در حال توجیه حملۀ روسیه به اوکراین و حمایت از روسیه هستند. اما در این جنگ روسیه متجاوز بود، فقط به خاطر اینکه مردم اوکراین می‌خواستند از روسیه فاصله بگیرند.

آیا فردا روزی که مردم ایران هم بخواهند از روسیه فاصله بگیرند، همین بلا سر مردم ایران نمی‌آید؟ روسیه می‌خواست مردم اوکراین را نقره‌داغ کند تا درس عبرتی برای بقیۀ اروپای شرقی باشد… اما خب نشد! چرا نشد؟ چون مردم اوکراین به رهبری زلنسکی مقاومت کردند.

حالا اینکه آمریکا بخواهد در صورت ملتی که چوب علاقه‌ش به غرب را می‌خورد، تف کند، تجربۀ بدی برای دیگران خواهد بود.
تحقیر زلنسکی رفتار غلطی است، چون او نمایندۀ مردمی است که می‌خواستند از روسیه و نظم روسی فاصله بگیرند، منتها در همین مسیر با حملۀ نظامی روسیه مواجه شدند.

٭نویسنده و مترجم