مطهره گونه ای
“حوادثی که پی در پی در این سال اتفاق افتاد، شبیه حوادث سال ۶۰ و دارای مشقتها و سختیهای زیادی برای مردم عزیز ما بود.”
آنطور که پیشتر در ۱۴۰۱، تعبیر “مردم” را برای آتش به اختیارانی به کار برد که در تجمع ۱۳ آبان حضور داشتند، اکنون نیز با صدور و اجرای احکام قتل حکومتی (اعدام) قصد آن را دارد که جبران مافات این سختیهای تحمیل شده بر خود را جبران کند.
میتوان متصور بود که خدای دهه شصت در سال جدید، به مانند همان سالها، بیش از پیش، سرکوبگر و منتقم ظهور خواهد یافت.
در جایی دیگر از پیام اذعان میدارد که وعدهی سال گذشته مبنی بر “جهش تولید” محقق نشده و حالا مکررا و موکدا، با سیستمی ناکارآمد و فاسد و دلار صدهزارتومانی، وعدهی “سرمایهگذاری برای تولید” میدهد. چاه ویل و باتلاق عمیقی که دارد هر روز معیشت مردم را میبلعد و جملگی آن سرمایهای که یاد کرده، در ید اختیار و انحصار نهادهای متکثر وابسته به سپاه پاسداران و بیت رهبری است که جز به بقای جمهوری اسلامی به هرقیمتی، حتی با نابودی زندگی روزمره مردم، نمیاندیشد.
بنابراین جمهوری اسلامی در سال ۱۴۰۴، که در دورانی بنابر سند چشم انداز ۲۰ساله، گمان میبرد که به آرمانهای موهوم “دستیابی جمهوری اسلامی ایران به جایگاه اول اقتصادی، علمی و فناوری در سطح منطقه با هویت اسلامی و انقلابی، الهامبخشی در جهان اسلام و تعامل سازنده و مؤثر در روابط بینالملل” دست خواهد یافت، حالا باید سلانه سلانه و نفسنفس زنان، به “سال ۶۰” بازگشته و در نازلترین و ضعیفترین جایگاه حاکمیتی و البته تندخوترین و ثابتقدم در سرکوب و کشتار هرآنچه مانع این بقا شود، ادامه دهد.
با این تفاوت که احتمالا خامنهای فراموش کرده که مردم ایران ۱۴۰۴، دیگر امت اسلامی تودهوار سال ۶۰ نیستند که به ریسمان این حکومت برای عبور از بحرانها متوسل شوند.
اینبار، اراده ملت است که وطن را از ظلمات ستم و استبداد دینی به روشنایی آزادی خواهد رساند و هیچ سد پوشالی، یارای آن نیست که مقابل این سیل خروشان بایستد.
@tahkimmelat
