مذاکرات امروزه و نرمش ترامپ با رژیمی که خودش را شبیه عزرائیل آن نشان میداد یک نشانهی دیگر از عادت دخیل بستن به ضریح است. عادتی که در عمق روان جا خوش کرده و در رفتار بیرونی صرفا ظاهرش را تغییر میدهد. ترامپ هم به دنبال شوهای پوپولیستی خاص خودش در قامت یک مصلح جهانی به نمایش حلال مشکلات بودنش ادامه میدهد و از رفتارش با رژیم معلوم است که نه طبق برنامهای مشخص بلکه برای محبوبیت شخصیاش به دنبال نشان دادن چهرهی خاصی از خودش است و ظاهرا رژیم از این نقطهضعف او برای بقا استفاده میکند. ولی اگر توافقی اتفاق بیفتد چه؟
معضل رژیم به قدری کلان است که حتی با یک توافق هم نمیتوان به آینده دلخوش بود. چون اساسا ساختارهای رژیم چنان فاسد و چنان مافیایی شدهاند که درهای دلار و نفت بیشتر به روی مافیاها و منافع گروهی باز میشود نه مردم. ساختارهایی که دیگر قابلیت بازسازی ندارند چون هر کدام دارای یک “صاحب” هستند و آن صاحب نه یک نفر بلکه یک شبکهی رانتی عظیم از خانوادهها و رابطهایشان است. کافی است فکر کنید که چرا برجام نتوانست منشا اثر باشد و چقدر تلاش شد تا ابتدا از داخل و نه خارج متلاشی شود.
دلبستن به مذاکرات حتی در صورت توافق صرفا به اتلاف وقت، سرخوردگی جمعی، فرسودگی بیشتر و ناامیدی بیشتر ختم میشود. رژیم با تن دادن به مذاکره با قاتل بزرگترین چهرهاش نشان داد ارزشها و معیارهایش صرفا نمایشیاند و در لحظهی خطر بقا تمام ارزشهایش را قربانی میکند. این یعنی با جماعتی فاقد معیار و ارزش و استاندارد خاصی روبرو هستیم که منافع قدرت نقش اصلی را در تصمیمگیریهایشان دارد و اگر کار مثبتی هم انجام دهد فقط به این قصد خواهد بود. فساد ساختاری باعث میشود بازگشت پول به کشور خرج پروژههای نمایشی، رانت و سرکوب و بازسازی گروههای نیابتی شود، این حماقتی است که ترامپ این روزها انجام میدهد و به خاطر همین حماقت بایدن را سرزنش میکند! هیچ اصلاحی و هیچ تحولی جز از طریق فشار از پایین و از سمت مردم و جامعهی مدنی در کار نخواهد بود. پول بیشتر به خودکامگی رژیم دامن میزند نه اینکه مهارش کند. در صورتی که موفق شوند با توافق به مشروعیت خارجی برسند، صدای سرکوبها و اعدامها به خارج نخواهد رسید و مشابه دوران حسن روحانی با ساکت کردن مردم به اسم تلاش برای بهبود اوضاع فاجعههای دی ۹۶ و آبان ۹۸ رقم خواهد خورد و دستشان برای سرکوب بازتر میشود.
اگر فشار جامعه از داخل برداشته شود و مردم پشت مبارزان را خالی کنند و در ازای سرکوبشان سکوت کنند، روزهای دیگر وقتی شرایط وارونه شد چه کسی از حقوقشان دفاع خواهد کرد؟ حتی اگر فکر میکنید شرایط بهتر میشود، خب با شرایط بهتر مبارزه کنیم! بیایید با آگاهی، برنامهریزی، مسئولیتپذیری (نه دخیل بستن)، به توانمندسازی خودمان بپردازیم و با عمل جمعی و همبستگی از دلخوش کردن به سیاستهای وصلهپینهای و با غرض سیاسی به آیندهای برای آبادی ایران، آیندهی نسلها و فرزندان، توسعهی اصیل و روابط سازنده و آزاد با جهان و کشوری آزاد فکر کنیم.
@rezayaghoubipublic
