من، مطلب احمدیان، زندانی سیاسی کُرد، اکنون در چهلودو سالگی و در شانزدهمین سال حبس خود، تصمیم گرفتهام از دوشنبه ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴، در اعتراض به نقض فاحش حق درمان و بیعدالتی مستمر دستگاه قضایی، دست به اعتصاب غذا بزنم.
من به جرم ایستادگی در برابر تبعیض، به ۳۰ سال حبس محکوم شدهام؛ نیمی از آن را تاکنون گذراندهام. در این سالها، از شکنجههای طاقتفرسا در سلول انفرادی و شکستن سه مهره از ستون فقراتم تا محرومیت از ابتداییترین حقوق انسانی، بارها مرز مرگ و زندگی را لمس کردهام. اما اکنون، وضعیت سلامت جسمیام به مرحله بحران رسیده است.
بر اساس نظر صریح پزشکان زندان، بهداری اوین، پزشکی قانونی و پزشکان معتمد دستگاه قضایی، به دلیل توده مشکوک در اثنیعشر، فتق شکمی، پارگی دیافراگم، شکستگی مهرههای کمر و نارسایی نخاعی، باید هرچه سریعتر تحت چندین عمل جراحی سنگین و پیدرپی قرار گیرم و دوران نقاهت را در شرایطی خارج از زندان سپری کنم.
علیرغم وثیقه ۵۰ میلیارد ریالی که تمامی توان خانوادهام را شامل میشود و کفالت هفت وکیل و کارمند رسمی دولت، دادستان تهران، بیهیچ توجیه قانونی و تنها با لجاجت سیاسی، با توقف حکم و اعزام من به بیرون از زندان برای درمان مخالفت کرده است.
من با آگاهی کامل از پیامدهای این تصمیم اعلام میکنم که این اعتصاب غذا صرفاً برای خودم نیست. این فریاد اعتراض علیه نظامی است که در ۴۶ سال گذشته حقوق و کرامت هزاران زندانی، بهویژه حق درمان را لگدمال کرده است.
مسئولیت هرگونه آسیبی که در پی این اعتصاب متوجه من شود، بر عهدهی قوه قضائیه، دادستان تهران و نهادهای امنیتی است. آنان باید پاسخگوی این بیعدالتی و پیامدهای آن باشند.
امروز از من تنها جان رنجورم باقی مانده؛ اما همین جان را به سلاحی برای افشاگری و اعتراض بدل میکنم. در برابر ظلم سکوت نخواهم کرد، حتی اگر بهایش جانم باشد.
زندان اوین – ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴
