غلامرضا علیزاده
غنیسازی؛ میتوان گفت به دال مرکزی گفتگوهای میان ایران و ایالات متحده تبدیل شده است.
هیات حاکمه آمریکا در یک همداستانیِ آشکار تعطیلیِ همیشگیِ غنیسازی در ایران را خواستار شده است. ذیل چنین انگارهای دستگاههای سانتریفوژ باید غمگنانه از تمامی مراکز غنیسازی جمع شوند، همان مراکزی که ساخت آنها دهها و بلکه صدها میلیارد دلار برای مردم ایران آب خورد و به طور غیرمستقیم ۲ تریلیون دلار به اقتصاد ایران ضربه زد.
اکنون تمامی حاکمیت در آستانه یک تصمیمگیریِ تاریخی قرار گرفته است، تصمیمی که میتوانست سالها پیش و در بازه زمانی مناسب با کارتهای بَرندهیی که ایران داشت، اتخاذ گردد.
همان زمانی که دلواپسانِ نابِخرد، حسن روحانی را بهخاطر عزمش به مذاکره، به همان استخر فرحی تهدید کرده بودند که پیش از او شیخِ زاده روستای نوقِ رفسنجان به طرز مشکوکی در آن غرق شده بود.
بهر روی همانگونه که پیشتر گفتهام، سال ۲۰۲۵ سال بسیار مهمی برای ژئوپلیتیک و همچنین ترسیم موقعیت آینده نظام حکمرانی در ایران خواهد بود، سالی که تعبیر عوامش میشود؛ «این تو بمیری، از آن تو بمیریها نیست!!»
تحلیل زمانه
