حمید آصفی
مسعود پزشکیان، رئیسجمهوری که تازه آمده تا کشور را “جراحی” کند، در دانشگاه آزاد ایستاد و گفت: «اینگونه نیست که اگر آمریکا با ما مذاکره نکند یا ایران را تحریم کند، مردم از گرسنگی بمیرند.»
این فقط یک جمله ساده نیست؛ یک کُد است. ادامه همان روایتیست که پیشتر هم شنیده بودیم: از ولایتی که گفت مردم ایران باید مثل حوثیها لنگ ببندند و مقاومت کنند، تا علمالهدی که نسخه اشکنه را برای نجات اقتصاد تجویز کرد.
حالا پزشکیان هم دارد همان نسخه کهنه و پوسیده را، با روپوش پزشکانهاش دوباره قالب میکند.
احمدینژاد میگفت تحریمها «کاغذپاره» است و میتوان کشور را با «مدیریت جهادی» اداره کرد. اما او پشتش به دلارهای نفتی گرم بود، دلاری که حالا دیگر خبری از آن نیست.
امروز رئیسجمهوری تازهکار در شرایطی همان ادعاها را تکرار میکند که حتی زنده ماندن در زیر خط فقرهم برای بسیاری از مردم به رؤیا بدل شده.
کامیونداران اعتصاب کردهاند، نانواها کف خیابان آمدهاند، بازنشستگان فریادشان به جایی نمیرسد، برق و آب قطع میشود، مهاجرت نخبگان بیداد میکند، و رئیسجمهور حرف از مقاومت میزند؟!
پزشکیان به دانشجوها میگوید اگر کسی فقط برای پول از کشور برود، اهل ایثار نبوده. یعنی باز هم مردم مقصرند. نه فساد ساختاری، نه بنبستهای سیاسی، نه تحریم و انزوا، نه سرکوب و سانسور. مقصر همیشه مردماند که میخواهند زندگی بهتری داشته باشند.
واقعاً جای تأسف دارد که کسی که باید درمانگر باشد، خودش مُروج بیماری شده.
جامعهای که خودش بیمار است، نیاز به جراحی دارد، نه پزشکنمایی که در اوج بحران به جای ارائه راهکار، وارد اتاق عمل واقعی میشود برای عکاسها ژست بگیرد.
و فراموش نکنیم: اینها فقط حرفهای احساسی نیستند. اینها بخشی از یک پازلاند.
جمهوری اسلامی میداند ممکن است مذاکرات با آمریکا به نتیجه نرسد. پس باید جامعه را آماده کند برای یک شکست دیگر. نباید توقعی شکل بگیرد. نباید مردم منتظر توافق باشند. چون اگر توافق نشد، نظام را بازخواست میکنند. برای همین است که پزشکیان میگوید بدون مذاکره هم مردم نمیمیرند.
مثل سایر تریبون های دیگر نظام ، ایشان در حال پمپاژ این ایدهاند که فقر مقدس است، ایثار یعنی گرسنگی، مقاومت یعنی خاموش کردن کولر و پختن نان خشک.
اما مردم، آن مردم سال ۸۴ نیستند. حافظه دارند. تجربه دارند. فهمیدهاند که مقاومت در قاموس شما یعنی رنج بیشتر برای آنها و ثروت بیشتر برای شما. فهمیدهاند که این خط
«مقاومت-محرومیت» فقط برای آنها نوشته شده، نه برای فرزندان مسئولان خارجنشین، نه برای آقازادههای میلیاردر.
پزشکیان اگر واقعاً پزشک است، باید بهجای نسخه مقاومت، دنبال درمان ساختاری باشد. اما او هم مثل بقیه، فقط سخنپراکنی میکند، بدون درمان، بدون برنامه، بدون درک واقعی از درد.
