یزدان شهدایی
زمان جاری است و ساری و قاعدتا رد حوادث را پاک می کند. حوادثی اما هستند که بر گذشت زمان غلبه می کنند و به روایت های ماندگار تبدیل میشوند و سایه خودشان را بر سر زمان می اندازند، و آینه ای از گذشته را جلو چشم آیندگان قرار میدهند ، با این امید که جلو تکرار چنین حوادثی گرفته بشود. و چنین است که آشویتس سند جنایت نازی ها میشود و وجدان بشریت را به داوری هشدار میدهد .
ما ایرانی ها از این پدیده های ماندگار زیاد داریم که به خاطره جمعی ما راه یافته و با ما زندگی می کنند.
جمهوری اسلامی تا همین امروز ده ها نمونه ماندگار جنایت را از خود به جای گذاشته است ، که فراموش نشده اند و در انتظار دادرسی عادلانه در صف زمان ایستاده اند. گورستان خاوران سند زنده کشتار عظیم دهه شصت است، قتل های زنجیره ای در گوشه ای از تقویم آزادی و عدالت ایرانی ها ثبت شده اند و خانواده های دادخواه ، شاهدان زنده جنایت در دی ماه ۹۶ و آبان ۹۸، و جنبش زن زندگی آزادی هم به جنبش عدالت خواهی ایرانیان اضافه شدند.
ششم اردیبهشت ، روزی که مردم بندرعباس آن انفجار عظیم و صحنه های آخرالزمانی را دیدند، هم در حافظه ساکنین بندر ثبت شده و اجازه نخواهند داد که فراموش شود.
انفجار محموله های شیمیایی به ظاهر ناشناس،که هیچکس مسئولیت آنها را به گردن نمی گیرد، در ذهن و قلب ایرانیان گودالی حفر کرده است که گذشت زمان انرا پر نخواهد کرد.
انسان های مفقود شده، انسان های تکه پاره و خانواده های کارگری که از هم گسیختند و متلاشی شدند، و خسارات معنوی و مادی که بر بندر رفت، همچنان در هاله ای از ابهام مانده اند!
حکومت به دنبال «عادی سازی شر» و پاک کردن رد جنایت عاملان حادثه ، صاحبان تجارت مرگ در ایران و کشورهای منطقه ، پاسداران جنایت و غارت اسلامی است. جنبش دادخواهی وظیفه دارد مانع اینکار شود.
بندر عباس هم به بخشی از جنبش دادخواهی ما ایرانیان تعلق دارد. فعالین حقوق بشری و جنبش دادخواهی بایستی اسامی جانباختگان را پیدا و اعلام کنند،و کارزار «علیه فراموشی» را راه بیندازند و خانواده های آسیب دیده را هم در این حرکت وارد کنند.
قطعا روز تصفیه حساب خواهد رسید و آمران و عاملان بر سکوی اتهام خواهند نشست و پاسخگویی و اجرای عدالت با همت دوستداران عدالت و داد ، رقم خواهد خورد.
یاد جانباختگان بندر گرامی باد.
