در سرزمینی که «کودکی» باید با لبخند، مدرسه و بازی معنا شود، کودکان بلوچ و کرد، اغلب با سایه تهدید، فقر و سرکوب بزرگ میشود. جمهوری اسلامی ایران سالهاست که با سیاستهای تبعیضآمیز و امنیتی، ستمی نظاممند علیه اقلیتها روا میدارد؛ ستمی که در مورد کودکان، شکل مضاعف و تکاندهندهای به خود میگیرد. کودکانی که نه از حمایت قانونی برخوردارند، نه از صدای رسانهها، و نه حتی از حداقل نگاهی انسانی در دستگاه قضایی برخوردارند.
نامهایی چون محمد درویش نارویی، بنیامین کوهکن، یاسین کبدانی، صالح بهرامزهی، مانی دهانی، میلاد ناصری و احسان حمزهزاده تنها چند نمونه از دهها کودک هستند که در سالهای اخیر بازداشت شدهاند. همه آنها در سنین زیر ۱۸ سال، بدون روند دادرسی عادلانه، تحت اتهاماتی چون «محاربه» و «افساد فیالارض» محاکمه میشوند. گزارشها حاکی از آن است که بسیاری از این کودکان در زمان بازداشت مورد شکنجه و تعرض جنسی قرار گرفتهاند، بدون دسترسی به وکیل یا امکان پیگیری حقوقی. بدون تردید کودکان بیشتری در زندانهای جمهوری اسلامی، قربانی جنایت آشکار حکومت هستند.
این کودکان نه تنها از آموزش و زندگی عادی محروم شدهاند، بلکه امروز در کانونهای اصلاح و تربیت یا زندانهای رسمی و بازداشتگاههای نامعلوم، به شکلی بیدفاع در حال گذراندن روزهایی تاریک هستند. سکوت در برابر این فجایع، به معنای تأیید ستم است. صدای آنها باشیم؛ کودکانی که شاید نامشان را ندانیم، اما انساناند، بیپناهاند، و به کمک ما نیاز دارند.
از تمام مراجع حقوقی، مدنی و بینالمللی، شخصیتهای شناخته شده، و رسانهها درخواست میکنم نام این کودکان را به گوش جهان برسانند و هرآنچه در توان دارند برای کمک به ایشان انجام دهند.
@ShirinEbadiofficial
