مجید مرادی
اکنون ۳۵ سال از پایان جنگ گذشته است. در این مدت سایه سنگین ستیز با استکبار و سازش ناپذیری که بر جامعه و کشور حاکم بود فرصت مناسبی پدید آورد تا همه حوزهها امنیتی و نظامی شود.
ورزش را نظامی کردند تا ورزشگاهها و باشگاهها و بازیکنان دست از پا خطا نکنند.
مخابرات را نظامی کردند تا ارتباطات تحت کنترل باشد.
رسانهها هم جز در دورهای کوتاه در عهد اصلاحات که شکوفا بود و بعد قلع و قمع شد برای اطمینان خاطر دست نظامیان افتاد تا پایگاه دشمن نشوند.
حتی غمخوار گردشگری هم شدند و گردشگری هم دست نظامیان افتاد چون گردشگران خارجی که پایشان به ایران میرسد باید از موی سر تا آب شربشان هم تحت کنترل باشد.
مجلس هم بعد از دوره ششم به سمت نظامیزه شدن رفت.
دادگاه های امنیتی سیاسی هم دست قضات نظامی یا نزدیک به نطامیان افتاد.
راهسازی و انبوهسازی مسکن هم دست همین هاست.
دیپلماسی و سیاست خارجی منطقهای دست نظامیان افتاد زیرا بنا بر این بود که دیپلماسی با میدان در کل خاورمیانه هماهنگ باشد و نه بر عکس. حتی از واکسنسازی هم نگذشتند و واکسن کرونا هم نظامی شد.
منطقشان هم ساده است. لازمه حفظ نظام و نگاهبانی از انقلاب، نظامی شدن همه عرصههای اقتصادی و فرهنگی و سیاسی است و همه اینها باید تحت کنترل و مدیریت باشند. از من نشنیده بگیرید که حتی حوزههای علمیه هم از آفت نظامی شدن در امان نبودهاند.
در نتیجه بخش خصوصی واقعی و مستقل، از همه این حوزهها کنار زده شد و کمتر خیری از سرمایهگذاری در بخشهای اقتصادی و فرهنگی دید. حتی شرکت ترکیهای که برای خدمات فرودگاهی فرودگاه امام برنده شده بود با دخالت نظامیان فراری شد.
بنا بر این بود که هر سودی که قرار است به بخش خصوصی برسد به نهادهای نظامی و در کنار آن به نظامیان برسد.
اکنون کشوری داریم که هم سفرا و دیپلماتهای ارشدش در منطقه غالبا نظامیاند و هم رؤسای باشگاه های ورزشیاش و هم مدیران رسانههای برجستهاش و هم مدیران ارشد نفت و مخابراتش.
نمیدانم چگونه کشوری که همه مفاصلش در اختیار نظامیان است از سوی بالاترین مقام اجرایی اش به سرمایهگذاران آمریکایی چراغ سبز نشان میدهد؟ همین سرمایهداران داخلی هم احساس امنیت نمیکنند چگونه سرمایهگذار آمریکایی و اروپایی سرمایهاش را به ایران منتقل کند؟!
گفتند چرا سرمایهگذاران بخورند؟ خودمان سرمایهگذاری میکنیم و جاده و مسکن و رسانه و شهرک فیلم سازی و اسکله و شرکت هواپیمایی و دریانوردی و خودروسازی و نفتکش و باشگاه و تیم ورزشی و… میسازیم و خودمان میخوریم. ما اکنون روی سفرهای نشستهایم که به تمام معنای کلمه خالیست. سفره ما در انحصار نظامیان است. هر چه خواستند خوردند و هرچه زائد بود بردند در خدمت نظام پلید بعث سوریه و شبه نظامیان عراق و زرادخانه های جنوب لبنان و راهسازی و توسعه شهری بیروت و بعلبک و نبطیه و صور و تغذیه حوثی ها. آن وقت من و حاج حسین فخری عزیز باید سرمان در مقابل مردم خرمشهر و آبادان و البته کل ایران افکنده باشد.حاج حسین عزیز! دیدی چه کردند با ما؟ دیدی آن نوحه هایی که در طعن و لعن و وعده سقوط آل سعود خواندند خطا بود! دیدی نظامی شدن کل کشور چه فلاکتی به همراه داشت؟!
دست مریزاد همرزمان سابق! شما واقعا پیروز شدید نه بر صدام و آمریکا و اسرائیل، بلکه فقط بر ملت ایران! که ده درصدی مهاجرت کرده اند و بیشتر بقیه آن در رؤیای هجرتند.
