مجتبی نجفی
ما ملت تنهایی هستیم، در سایه حکومت شاه سلطان حسینی خامنه ای و آوار موشکها و بمباران اسراییل و نظاره گری دنیا، این خود ما هستیم که باید همیار و غمخوار هم باشیم.
باز هم نشانه های ملت بودن ما در بحران پدیدار شد، بسیاری برای اسکان تهرانی ها در شهرهای مختلف اعلام آمادگی کردند، نانوایی بود که بر کلوچه اش نام ” وطن” را حک کرده بود و برای پخت نان ماند.
گروههای مردمی برای کمک به سالمندان اعلام آمادگی کرده اند.
متخصصان ما در حال انتشار کمک های اولیه و کنترل اضطراب در بحران هستند. هنرمندان مردمی از درد وطن میخوانند و نام ” ایران” در متنها درخشان شده، چون حلقه وصل ما تنهایان، زخمی ها، تحقیرشدگان است.
برای بسیاری از ما دردناک است آسمان کشورمان بی دفاع شده و کشته شدن شهروندانی که به جان و به نام بارها ” زندگی” را مطالبه کردند رنج آور است. ما یک بار دیگر در حال ویران شدنیم، یک زخم بزرگ در حال سربرآوردن است.
گویی تاریخ مان که پر از تجاوز خارجی و بی کفایتی حاکمان است، در حال تکرار است. ما در این تنهایی مطلق در کنار هم باید بایستیم، زخمها را تا حد امکان مرهم نهیم و با نیروی عشق کشور را از شر اهریمنان حفظ کنیم.
