حفظ جان همه زندانیان برعهده حکومتی است که زندان را ساخته و “سیاسی و غیر سیاسی” را در شرایط فاجعه باری قرار داده است.
زندانها از منفورترین مکانهای ساخته شده توسط نظامهای طبقاتی صاحبان قدرت و ثروت در تاریخ هستند.
قطعا جایی که فقر و تبعیض و سرکوب نباشد، متهمی( به زعم حکومتها) هم وجود ندارد و در نتیجه زندانی هم وجود نخواهد داشت .
اما متاسفانه ” اوین” این روزها به شیوه دیگری برایمان مهم و در مرکز توجه و نگرانی قرار گرفته است.
زندانیان سیاسی در اوین و دیگر زندانها، سالیان متمادی با مبارزات درخشانشان نشان دادند که همیشه در کنار مردم بوده اند. زندان اوین سمبل تاریخ مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران از دوران شاه تا کنون بوده و بویژه در دهه ی ۶۰ و همه سالهای پس از آن و در همه مقاطع برآمد جنبشهای اعتراضی در سالهای ۸۸، دیماه ۹۶ ، آبان ۹۸ و جنبش انقلابی زن، زندگی آزادی، در سه شنبه های نه به اعدام و اعتراضات و تجمعات خیابانی مختلف در کنار مردم و همصدا با آنان بوده اند.
طبق قوانین موجود ، قوه ی قضائیه حکومت مسئول حفظ و مراقبت از جان و سلامت زندانیان در هر شرایطی بدون استثناء و بدون قید و شرط است.
با شروع جنگ هشدار های مکرر فعالین و شخصیت های حقوقی چه در بیرون و چه از درون زندان برای صیانت از جان زندانیان به مسولین حکومت داده شده بود و راهکارهای قانونی و اجرائی همچون آزادی مشروط و آزادی بصورت موقت یا مرخصی با ضمانت و حتی استفاده از پابندهای الکترونیکی برای مصون نگهداشتن زندانیان ارائه شده بود اما حکومت اعتنائی نکرد و بی توجه به این هشدارها و بی توجه به وظیفه و مسئولیتی که دارد آنها را در مقابل حمله نظامی دولت فاشیستی اسرائیل ، بیدفاع در اسارت نگهداشت.
میتوان تصور کرد که بمبهای ریخته شده اگر تنها به درب ورودی زندان و نگهبانی و سالن ملاقات کنارآن و به دادسرای اوین اصابت نمیکرد و بر سر سالن ها یا بندهای زندانیان هم فرو میریخت چه فاجعه ی هولناکتری اتفاق میافتاد.
در حالیکه شبح همه روزه جنگ و بمباران بر آسمان تهران میچرخید چرا برای حفظ و صیانت از زندانیان که توانائی مراقبت از جان خودرا ندارند، اقدامی نشد؟! افکار عمومی پاسخ میخواهد!
بعد از بروز این فاجعه انسانی قابل پیش بینی، انتقال زندانیان به زندانهایی که از حداقل امکانات محرومند و یا بیخبری از سلامت بسیاری از آنان، روی دیگری از بی توجهی ست و جامعه را بشدت نگران کرده است.
جدا از مطالبه ی پاسخگوئی قوه قضائیه در مقابل قصور و بی توجهی به وظیفه اش در حفظ و مراقبت از جان و سلامت زندانیان در چنین شرایطی ، مطالبات فوری زیر ضروریست:
الف_اطلاع رسانی شفاف و دقیق از تعداد کشته ها و زخمیها بویژه روشن شدن وضعیت زندانیانی که خبری از آنها نیست
ب_ آزادی زندانیان سیاسی و نه انتقال به زندانهای دیگر (که با این ازدحام شرایط زندانیان سایر زندانها را هم بدتر میکند).
زندانیان سیاسی را آزاد کنید.
پ_ زندانیان غیر سیاسی هم حق دارند با تمهیداتی مناسب، مصون از خطر بوده و در شرایط انسانی و از امکانات ضروری برای زندگی بهره ببرند. جان و سلامت آنان باید تضمین شود.
پ_ احکام اعدام بفوریت لغو شود. هر اعدامی در این شرایط بجز تشدید عامدانه رعب و وحشت نبوده و تشدید جنگ علیه مردم است.
شورای بازنشستگان ایران
۷تیرماه۱۴۰۴
#بمباران_اوین
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
