مطهره گونهای، زندانی سیاسی و فعال پیشین دانشجویی، در چند استوری اینستاگرامی روایت کرده است که در جریان حمله اخیر اسرائیل به زندان اوین، او و ۱۴ زن دیگر در بند زنان ۲۰۹ عمداً پشت درهای بسته رها شده بودند.
او نوشته است: «موقع انفجارها در سلولها را شکستیم، در حالی که پاسدارها دستور داشتند درهای انفرادی و سلولها را باز نکنند. میخواستند ما همانجا بمانیم، زیر آوار دفن شویم.»
گونهای میگوید پس از این لحظات هولناک، آنها را به قرچک منتقل کردند و دو روز بعد بدون هیچ توضیحی به خانهای امن از سوی وزارت اطلاعات بردند. در میان این زنان نامهایی دیده میشود که هر کدام داستانی از رنج را حمل میکنند: از پرستو هاشمی مبتلا به سرطان گرفته تا زندانیان بهایی و یک زن یهودی و حتی یک زن سالمند نیازمند مراقبت فوری.
این شهادت، نه فقط یک خبر، بلکه سندی تکاندهنده از جنایتی است که میخواست در سکوت کامل اتفاق بیفتد؛ دفن کردن زنان بیدفاع زیر آوار جنگ.
پیشتر ابوالفضل قدیانی و مهدی محمودیان نیز از استفاده از زندانیان بهعنوان «سپر انسانی» و انتقال اجباری و خشونتبار زندانیان پس از حمله خبر داده بودند. گزارشهای دیگری هم از تحقیر، تهدید و شرایط غیرانسانی انتقال زندانیان به زندان تهران بزرگ منتشر شده است.
صدای مطهره گونهای یادآور این حقیقت است که در دل هر بحران، حکومت بیش از دشمن خارجی، از جان مردم خودش میگذرد.
