چرا این همه هراس از ایده رفراندوم؟

مجتبی نجفی

سلطنت طلبان و ارزشی ها، هر دو بر ایده رفراندوم هجوم آوردند. در میانه این هجوم، آنچه که اهمیت داشت اتفاق نظر آنها در استفاده ابزاری از بیانیه  منتسب به “مسعود رجوی” بود. در این بیانیه، رهبر مجاهدین خلق که یک روز می‌گویند زنده است و روزی دیگر مرده، خواستار عدم حمله به میرحسین موسوی شده بود.

سوای محتوای بیانیه آنچه که قابل توجه است، هماهنگی خواسته یا ناخواسته رسانه های جمهوری اسلامی و سلطنت طلب در استفاده ابزاری از مجاهدین خلق برای خاموش کردن صداهایی است که در اوج “جنبش سبز” و “زن، زندگی آزادی”، بر اهمیت استقلال جنبش مدنی از  قدرت‌های بیگانه تاکید کردند، چرا که عاملیت اصلی با شهروندان ایرانی است و به رغم همه تاکید کنشگران و چهره های برجسته این دو جنبش با دخالت دولت‌های خارجی و البته استقبال از حمایت جوامع مدنی کشورهای خارجی، باز هم رسانه های سلطنت طلب و ارزشی از ” من و تو” تا ” مشرق نیوز ” تلاش می‌کنند، کلمه “مجاهدین خلق” را چماقی برای خفه کردن قائلان به ” قدرت بی قدرتان” کنند.

“مجاهدین خلق”چندین خطای ویرانگر داشتند. سوای برخی مبانی نظری کپی شده بدون روش و رویکرد استدلالی، از لحاظ سیاسی در اوان انقلاب، با رویکرد مسلحانه نه تنها روحانیت انحصار طلب را تقویت کردند بلکه عرصه را بر نیروهای میانه تنگ کردند. به جای مقاومت مدنی با رویکردی انحصارگرایانه به قدرت، اسلحه به دست گرفتند. خطای مرگبارتر آنها  اما ایستادن در کنار صدام متجاوز بود. این نقطه آغاز از دست رفتن استقلال نیروی سیاسی و رفتن تا ته خط وابستگی بود. قبح درخواست از دولت خارجی وقتی ریخت، وابستگی انتها ندارد.

جالب است رضا پهلوی به جای درس عبرت از تاریخ، گام در مسیر مجاهدین گذاشت. در حالی که مجاهدین چندی پیش تلاش می‌کردند با روایت‌هایی، حمایت خود از صدام را تکذیب کنند، جریان پهلوی هیچ ابایی در حمایت از متجاوز اخیر به مرزهای ملی که باعث کشته شدن بسیاری از شهروندان ایرانی شد، ندارد. جالب تر اینکه جریان پهلوی مدام مخالفان خود را که با سیستم دیکتاتوری پیشا و پسا انقلاب، تاج و شاه، مخالفت می‌کنند، در اقدامی غیراخلاقی متهم به مجاهد بودن می‌کنند، اما خود شبیه ترین به مجاهدین دهه شصت اند. آنها شرم دفاع از تجاوز خارجی را کنار نهادند.

بهره برداری از متن منسوب به “رجوی” غایب از انظار، از سوی رسانه های امنیتی جمهوری اسلامی و رسانه های سلطنت طلب، تنها با هدف ارعاب کنشگران مستقل و مدنی ضد دخالت خارجی و دست نشاندگی  در حمایت از تغییرات درونزاست. یکی حفظ قدرت می‌خواهد، دیگری کسب قدرت ولو به هر قیمتی.

به رغم این، مجاهدین خلق یک تفاوتی با سلطنت طلبها دارند. آنها با قدرت لابی به پارلمان‌های بسیاری از دولت های غربی نفوذ یافته اند و جریان پهلوی تنها در اتاقهای حاشیه ای و جانبی نفوذ داشته. اما مساله این است برای هر دو، قبح وابستگی ریخته شده. تلاش همسان ارزشی و سلطنت طلب برای تحت فشار قرار دادن نیروهای مدنی مستقل با کلمه رمز مجاهدین، معطوف به یک فرد نیست بلکه تخطئه جریانی است که می‌گوید به جای پناه بردن به دامان نتانیاهو یا پوتین، به دامان ملت خود پناه ببرید و تغییر را نه در کاخهای خارجی که در خیابان‌های ایران مطالبه کنید. مساله اصلی زدن خط ” نه به جنگ، نه به دیکتاتوری” است و اینجا برجسته کردن بیانیه منسوب به رجوی، تنها استفاده از ابزاری از نامی است که در منش وابستگی، به یکدیگر بسیار شبیه اند.
https://t.me/modjtabanajafifrance