در ظهرگاه ۲۹ مهر ۱۴۰۴، دانشجویان دانشگاه خواجهنصیرالدین طوسی بیانیهای پرشور و صریح قرائت کردند — بیانیهای که بازتاب خشم، آگاهی و پایداری نسل جوان است؛ نسلی که نمیخواهد دانشگاه را به بازار و دانشجو را به مشتری تبدیل کند.
دانشجویان در این بیانیه، با محکومکردن سیاستهای پولیسازی، وضعیت فاجعهبار خوابگاهها، غذای بیکیفیت سلف و تهدیدهای امنیتی، فریاد زدند که «دانشگاه جای اندیشه است، نه معامله».
آنها با جسارت اعلام کردند:
«چکمهی ساختمان مرکزی بر گلوی دانشجوست، اما دانشگاه سکوت نخواهد کرد.»
این بیانیه نشان میدهد که خشم نسل دانشگاهی دیگر خاموششدنی نیست.
دانشجویان خواجهنصیر یادآور شدند که دانشگاه با آزادی زنده است، نه با ترس؛ و اینکه اگر عدالت و کرامت از محیطهای علمی رخت ببندد، دانشگاه دوباره به سنگر اعتراض تبدیل خواهد شد — همانطور که تاریخ بارها نشان داده است.
