در فصل بودجه هرسال قرار است که ثروت ناشی از درآمدهای عمومی و استثمار زحمتکشان بین نهادها و ارگان ها و سازمانها، تنظیم و چگونگی سهم بری هریک را از این منابع درآمد عمومی که مستقیم و غیرمستقیم از جیب مردم تامین میشود، مشخص شود!!!
این تنظیم بودجه، جدا از منابع مالی بسیارهنگفتی ست که توسط نهاد های حکومتی بیرون از سیستم بوروکراسی دولتی، غیر پاسخگو و غیر شفاف طبق گفته خودشان بخش اصلی اقتصاد را در کنترل داشته و میلیاردها دلار گردش مالی خارج از سیستم دولتی را در دست دارند!
دولت کنونی هم مانند سایر دولتها در شرایط مشقت بار زندگی مردم ، سخاوتمندانه به افزایش بودجه نهادهای غیر تولیدی، غیرخدماتی، سرکوبگر و بی خاصیت و بیربط به زندگی مردم که نتیجه اش بسط و گسترش بیشتر فقر و محرومیت های عمومی ست، اقدام کرده است.
همزمان با سقوط ارزش ریال و سیاست افزایش مالیات ها برای خالی کردن جیب مردم، پیشنهاد افزایش حقیرانه و توهین آمیز20درصد حقوق کارمندان شاغل و بازنشسته، نازل نگهداشتن مزد حداقل، دست بردن در قوانین کار برای بالا بردن درجه استثمار و بیحقوقی کارگران، بلا تکلیف نهادن و بی توجهی به بدهیهای دولت به صندوق ها، تصمیم برای حذف ارز ترجیحی برکالاهای اساسی مورد نیاز در شرایط تورم رسمی 50 درصدی، شاخص هائی است که دولت برای اجرای آنها اراده کرده است. همچنین با حذف یا کاهش خدمات عمومی و افزایش تورمی که از هم اکنون بختک سنگین اش برای سال آینده بر گرده مردم فشار وارد می سازد، بودجه “انقباضی” و “مقاومتی” معنایش برای مردم و طبقه مزدبگیر همچنان تداوم فقر و فلاکت فزاینده است.
در حالی که بودجه سازمانها، ارگانها و نهادهای نظامی، امنیتی، قضائی و تبلیغاتی مذهبی و رسانه ای را سخاوتمندانه بطور چشمگیری افزایش داده اند، اما تمام شواهد کارشناسی میگویند در تمامی دهه های گذشته، برای کسری بودجه نقطه عزیمت تورم در ایران، همواره ناشی از شوکهای وارده به قیمت اقلام اساسی زندگی مردم بوده است و بودجه ۱۴۰۵ نیز چنین است.
دولت منبع اصلی تامین مخارج بودجه خودرا برای سال آینده عمدتا با افزایش مالیاتها، کم ارزش کردن حقوق و دستمزد و دست بردن در جیب و سفره مردم برنامه ریزی کرده است.
بجای ایجاد ثروت از طریق سرمایه گذاری و توسعه و رشد درآمد سرانه ملی، هنر دولت در حرکت نمادین و بیخاصیت حذف 4 صفر از “ریال” متمرکز شده که خود نشان از ابرتورم،بحران اقتصادی و سقوط ارزش ریال دارد.
بعد از چهل و چندسال تولید ثروت عمومی حاصل از دسترنج میلیونها انسان زحمتکش و بهره مندی از منابع عظیم درآمدهای نفتی و غیرنفتی ، بجای رشد و شکوفائی و رفاه عمومی ، صحبت از بودجه ریاضتی و انقباضی ، غیر از چنگ انداختن حکومت بر اقتصاد و سیاست بر بستری از رانت، رابطه، فساد و اختلاس هر چه بیشتر و گسترده تر و حاکمیت مشتی اقلیت برخوردار که تنها خون مردم را در شیشه کرده و حق معیشت و زیست شایسته را از اکثریت محروم سلب نموده اند، چه معنای دیگری دارد؟
شورای بازنشستگان ایران
دیماه ۴۰۴
