حشمتالله طبرزدی، فعال سیاسی و دبیرکل جبهه دموکراتیک ایران، در پیامی از زندان مرکزی اصفهان که برای دویچهوله فارسی ارسال شده، وضعیت کنونی جامعه ایران را “حبس، سوگ و ایستادگی همزمان” توصیف کرده و از رهبران کشورهای آزاد خواسته است در برابر سرنوشت ایران دچار مصلحتاندیشی و تردید نشوند.
او در این پیام که روز ۳۰ دیماه ۱۴۰۴ از زندان ارسال شده، تأکید میکند که جامعه ایران با وجود فشارها و سرکوب، همچنان بر خواستهای بنیادین خود پافشاری میکند.
طبرزدی در این پیام مینویسد: «اکنون ایرانیان پشت دیوارهای بلند کشور خودشان، زندانی، سوگوار و استوارند. امروز رهبران جهانِ آزاد در دولتها، سازمانها و نهادها نباید ایران را قربانیِ عافیتطلبی، سهمخواهی و دودلی کنند. ایران با وجود رهبرانی متکثر اما متحد، در پی آزادی، برابری و آبادی است.»
حشمتالله طبرزدی جمعه ۱۶ ژانویه در پیام دیگری نیز خطاب به نهادهای بینالمللی و افرادی که به جامعه ایران دسترسی دارند، چارچوبی برای مدیریت دوران گذار سیاسی در ایران ارائه کرده بود.
او با معرفی خود بهعنوان “قدیمیترین زندانی سیاسی و روزنامهنگار ایران”، بر ضرورت شکلگیری یک ساختار فراگیر و نظارتشده برای عبور از وضعیت کنونی تأکید کرده بود.
طبرزدی نخستین گام را “تشکیل شورایی برای دوران گذار” خوانده و نوشته بود این شورا باید از طیفهای گوناگون سیاسی و اجتماعی ایران تشکیل شده باشد. او افزوده بود: «برای دوران گذار باید شورایی تشکیل شود؛ شورایی متشکل از نمایندگان جمهوریخواهان، پادشاهیخواهان، بانوان و قومها و ملیتهای ایرانی. آرای این مجموعه باید زیر نظر سازمانهای بینالمللی ساماندهی شود تا بتوانند دوران گذار را بهصورت دموکراتیک مدیریت کنند؛ در غیر این صورت، این روند دموکراتیک نخواهد بود.»
او در ادامه، تشکیل مجلس مؤسسان را گام بعدی این روند دانسته و تأکید کرده بود که تدوین قانون اساسی باید در این چارچوب انجام شود و سپس به رأی عمومی گذاشته شود. او تصریح کرده بود: «باید برای تشکیل مجلس مؤسسان برنامهریزی شود تا در آن، قانون اساسی تدوین گردد و پس از تصویب، به رفراندوم عمومی گذاشته شود. به این معنا که توافق و گفتوگو، همراه با اعمال آرمانهای عمومی مردم، مبنای کار قرار گیرد.»
طبرزدی هشدار داده بود که هرگونه همهپرسی شتابزده و بدون آگاهی عمومی، میتواند ایران را با بحرانی تازه روبهرو کند. او در این زمینه به تجربه همهپرسی سال ۱۳۵۸ اشاره کرده و نوشته بود: «اگر این مسیر طی نشود و رفراندومی پوپولیستی، مشابه رفراندوم سال ۱۳۵۸ که توسط خمینی برگزار شد، شکل بگیرد، فاجعهای دیگر رقم خواهد خورد.»
به باور او، در چنین شرایطی خطر درگیری داخلی، تشدید شکافهای قومی و حتی تجزیه کشور افزایش خواهد یافت و هیچیک از گروههای اجتماعی به مطالبات خود نخواهند رسید.
او در پایان تأکید کرده بود: «تشکیل مجلس مؤسسان زیر نظر سازمانهای بینالمللی و برگزاری رفراندومی آگاهانه پس از آن، تعیینکننده استقرار دموکراسی سکولار در ایران خواهد بود.»
