عبدالله ناصری
نگارنده باور دارد متأسفانه شرایطِ تصویرشده پیشِ روی ترامپ از سوی رهبر حکومت، هر راهی جز حملهی آمریکا را بسته است. پیشاپیش، همهی مردم میدانند مسئول تجاوزِ موعود، مثل جنگ دوازدهروزه، شخصِ ولیفقیهِ مستبدِ قاتل است.
سه قرینه و نشان برای تجاوزِ محتومِ ترامپ دارم:
۱- نمایشِ مذاکراتِ طرفین در مسقط، که بسیاری از تحلیلگران برداشتِ استهلاکِ وقت از سوی جمهوری اسلامی را داشتند، فرصتی زیرکانه از سوی آمریکا برای تقویتِ اجماعِ جهانی علیه حکومت ایران بود. دولت آمریکا در مورد نگاهِ علی خامنهای نسبت به موشک، انرژی هستهای، هستههای نیابتی و نابودی اسرائیل، پیش از این به جمعبندیِ «عدم تسلیم» رسیده است.
۲- بازداشتِ مخالفانِ سرسختِ گذارطلب که دغدغهی اصلی آنها تشکیلِ جبههی نجاتِ ایران بود و نیز از امضاکنندگانِ بیانیهی موسوم به هفدهنفر که مرجعیتِ ملی و بینالمللی پیدا کردهاند، نشانهی ترس از پسِ حملهی ترامپ است. زندانی کردنِ قربان بهزادیاننژاد، مهدی محمودیان، ویدا ربانی و عبدالله مؤمنی و صدورِ حکمِ سختِ ظالمانه برای نرگس محمدی در شرایطِ فعلی، بیانِ آخرین مستیِ حکومت است.
۳- جلب و احضارِ مسئولانِ جبههی اصلاحات که نه در پیِ گذار از جمهوری اسلامی، بلکه به دنبالِ اصلاحِ سیاستهای کلانِ خامنهای و قانون اساسی بودند و همیشه «انتخابمحور» در تحلیلِ اغلب سیاستورزان نبود. اینکه آذر منصوری، دو محسن، امینزاده و آرمین، ابراهیم اصغرزاده، جواد امام و خانم مفیدی که برای شکوهِ انتخاباتِ ریاستجمهوریِ سالِ گذشته تلاشِ «رهبرپسند» کردند و در عینحال مواضعِ مطلوبی نسبت به انقلابِ دیماه و کشتارِ علی خامنهای داشتند، نشانگرِ نگرانیِ حاکم از هر دریچهی تحولبخشِ داخلی است که پس از ولیفقیه بتواند حرفی بزند و حتی یک اپوزیسیونِ داخلی محسوب شود.
