رضا یقوبی
نام وطن را دستاویز مقاصد قدرتطلبانهی خود کردهاند تا نام آزادی فراموش شود. نمیگویند انقلاب آزادیخواهانه، میگویند انقلاب ملی، نمیگویند کشته شده در راه آزادی، میگویند جان فدای میهن، تا نام و فکر آزادی خاموش و فراموش شود و حکومت خیالیشان را بر ایدئولوژی ناسیونالیستی باستانگرا بنا کنند. کسی که پشت نام میهن پنهان میشود تا نام آزادی فراموش شود، همان کسی است که فردا همه را با نام وطنفروش و خائن حذف میکند و فساد و استبداد را به نام میهنپرستی و محافظت از وطن توجیه میکند.
نباید اجازه داد عشق به سرزمین تبدیل به ابزار قدرت شود. میهندوستی یعنی عشق به مردم و سرزمین، پذیرش مردمان متنوع آن، نقدپذیر بودن و آزادیخواهی برای شکوفایی مردم آن سرزمین. ولی وقتی اجازه دهید ناسیونالیسم قدرتمحور خودش را به جای آزادیخواهی غالب کند، تقدیس یک هویت رسمی و طردکننده، حذف دگراندیش و تقدسبخشی به قدرت و اطاعتمحوری حاکم میشود.
قدرت فقط باید “نماینده”ی ملت باشد ولی وقتی قدرت خودش را با ملت “یکی” بداند، به راحتی مخالفانش را بیرون از ملت، اجنبی، بیگانه، مزدور و خائن خواهد دانست.
ما میهن را دوست داریم چون میهن یعنی امر عمومی، یعنی فضایی برای شهروندان آزاد و برابر تا با نمایندگانشان قانونگذاری کنند، نه اسطورهای نژادپرستانه برای مصادره شدن به دست یک فرد.
میهن بدون آزادی ابزار قدرت است، آزادی بدون میهن، امری انتزاعی و بیریشه است و کار جمهوری، پیوند دادن این دو با هم است.
کسی که این بازی را چیده که به جای آزادی از نام میهن سوءاستفاده کند، خوب میداند که چه میکند و قرار است از چه ایدئولوژی و چه نامی برای چه مقاصدی استفاده کند. تحلیلگران و تریبونداران و اهالی رسانهی جمهوریخواه اگر این روایت و گفتمان را نشکنند، ایران آزاد فقط رویایی خواهد بود که به مردم فروخته میشود.
هیچ وطنپرستی برای مردمش بردگی نمیخواهد. هر کسی که استبداد را توجیه کند بزرگترین دشمن میهن است. چقدر باید میهن پیش چشم کسی خوار و ناچیز باشد که برایش استبداد بخواهد.
تلگرام نویسنده
