شاید برای بسیاری از افراد جای سوال باشد که چرا با امثال حسن عباسی، رائفی پور، سردار قاسمی و… برخورد نمی شود؟ کسانی که آزادانه و بدون پیگیری و برخورد به دیگران انگ و اتهام می زنند، مرتب حاشیه سازی کرده و در ترویج دروغ، جهل، خرافات و تشدید اختلاف در کشور سخن گفته و عمل می کنند؟ کسانی که برخلاف رویه حاکم بدون محدودیت و سانسور، آزادانه به هر تریبونی دسترسی داشته و روز به روز بر نفوذ و گستره فعالیتشان افزوده می شود! به راستی چرا اراده ای برای برخورد با این جماعت نیست؟
در پاسخ، بایستی تاکید کرد، اگر در گذشته با ارتش سایبری و اتهام زنندگان فضای مجازی، برهم زنندگان سخنرانی ها، کفن پوشان مخالف برجام، بالاروندگان دیدار سفارت خانه ها و… برخوردی صورت گرفت و اراده ای برای پیگیری بود، با این جماعت هم برخورد خواهد شد!
آری، آتش به اختیارها خود دو دسته هستند. گروهی که بی سرو صدا و گمنام، در لایه های زیرین جامعه در تلاش برای پیشبرد اهداف محوله هستند و گروه دوم، فضای رسانه و فضای مجازی را بر عهده دارند. با این تقسیم کار، آن هایی که از دیوار سفارت عربستان و انگلستان بالا رفتند و فیلم از پرده سینما پایین کشیده و خودجوش! با لنگه کفش و آجر از امثال ظریف و مطهری استقبال کردند، بازوی رسانه ای و نمود ظاهری آن ها در امثال حسن عباسی و رائفی پورها تکمیل می شود.
نتیجه؛ حسن عباسی ها نمود ظاهری و بیرونی نیروهای آتش به اختیار هستند. اختیارات محوله و دیکته شده اقلیتی را اجرا و از تریبون به اطلاع مردم می رسانند که در فضای مجلس شورا و ارگان های رسمی، دیگرانی برای حفظ ظاهر ،قابلیت اجرای آن را ندارند.
در آخر؛ اگر امروز شاهد تغییر رویه این جماعت هستیم که برخلاف گذشته که نوک حملاتشان اقدامات دولت قبل، با کلیدواژه «لیبرال» بود، و امروز از هنرمندان تا ورزشکاران را می نوازند، دلیلش این است که حاکمیت یکدست و مراد خود را بر امور کشور مسلط دارند و در نتیجه جرأت یا بهتر بگوییم اجازه ای برای تاختن ندارند. پس ناگزیر برای اینکه عطش و شهوت دیده شدن را عملی و تریبون از دست ندهند، ناگزیرند به دیگرانی تاخته و این آتش برافروخته را از خاموشی و فراموشی حفظ کنند، مبادا برای سال های آتی آمادگی خود را از دست بدهند!
