در حالی که چهار روز از موج تازه ای از بازداشت بهائیان در شیراز می گذرد، هنوز ارگان های مسئول جمهوری اسلامی اطلاعی از محل نگهداری و وضعیت بازداشت شدگان نداده اند.
بنا به گزارش ها، موج دوم بازداشت بهائیان طی یک ماه گذشته در شیراز، از روز دوشنبه ۶ آبان ماه ۱۳۹۸ آغاز شد، یعنی زمانیکه ماموران سازمان اطلاعات سپاه به خانه های تعدادی از بهائیان یورش بردند و پس از ضبط لوازم الکترونیکی و فیلم برداری و بازجویی اولیه، آنان را به مکان نامعلومی منتقل کردند.
خبرگزاری تسنیم به نقل از سازمان اطلاعات سپاه فارس اعلام کرد که علت این دستگیری ها برگزاری جشن مذهبی بهائیان همزمان با “ایام سوگواری اهل بیت” و حرمت شکنی در ایام سوگواری امام هشتم شیعیان بوده است. همزمان گزارش هایی مبنی بر تخریب قبرهای بهائیان در گلستان جاوید، گورستان بهائیان در شهر یزد، منتشر شد.
گزارشی دیگر، جشن های مورد اشاره اطلاعات سپاه را جشن دویستمین سالگرد تولد علی محمد شیرازی (باب) در روزهای هفتم و هشتم آبان ماه و بازداشت های اخیر را در ارتباط با تدارک این جشن ها می داند.
سیمین فهندژ سخنگوی جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل، در گفتگو با سایت شورای مدیریت گذار تایید کرد که باز داشت های اخیر در دو مرحله بوده و یکبار نیز حدود یک ماه قبل تعداد دیگری در شیراز دستگیر شده اند. وی اضافه کرد که در دور دوم یک نفر نیز در تهران بازداشت شده است.
سخنگوی جامعه جهانی بهائی در سازمان ملل در مورد پی گیری این بازداشت ها به سایت شورای مدیریت گذار گفت: “در همه بازداشت ها پس از تفتیش منزل، بازداشت شدگان را به مکان نامعلومی برده اند و ما بزودی گزارش دقیق و جامعی در این زمینه به گزارشگران ویژه حقوق بشر سازمان ملل خواهیم داد و اطلاعیه ای نیز منتشر خواهیم کرد”.
به گزارش کمپین فعالان حقوق بشر (هرانا) فرد دستگیر شده در تهران جمال ثابت نام دارد که در یک مهمانی بازداشت شده است. برخی گزارش ها نیز از سروش آبادی، فرزان معصومی، کیانا شعاعی و میترا فرصت پور به عنوان افرادی که ماه گذشته توسط وزارت اطلاعات در شیراز بازداشت شده اند نام برده اند. وزارت اطلاعات در توضیح علت بازداشت ها گفته که این افراد با برگزاری مراسم مدهبی خود “قصد تحت الشعاع قرار دادن پیاده روی اربعین” در ایران را داشته اند.
جمهوری اسلامی ایران آیین بهائی را به رسمیت نمی شناسد و بهائیان طی چهار دهه گذشته همواره تحت فشار و پیگرد و انواع محکومیت قضایی بوده و از حقوق اولیه ای چون برگزاری آیین ها و مراسم مذهبی، تحصیل در دانشگاه ها، داشتن شغل دولتی و داشتن گورستان جداگانه محرومند.
