به دنبال نابودی منابع طبیعی و کشاورزی، موزهها و اماکنی که برای حفظ میراث روستایی در طی سالیان زحمات کارگران و مردم آن منطقه ساخته شدهاند، در حال تعطیلی و نابودیاند.
در این میان، زیان اصلی متوجه کارگران زحمتکشی است که از صمیم دل برای این موزه کارکردهاند و جواب زحمات آنها این است: «هیچ پولی نداریم و معلوم نیست چه زمانی حقوقهایتان پرداخت میشود.»
کارگران موزه میراث روستایی گیلان با نوشتن نامهای سرگشاده، از شرایط سخت معیشتی و عدم دریافت ۶ ماه حقوق خود سخن به میان آوردهاند. آنها در نامه خود مینویسند: «ما کارگران موزه میراث روستایی گیلان و سایر پایگاه های استان گیلان (قلعه رودخان، ماسوله و…) شش ماه است که حقوق خود را دریافت نکردهایم. در این شرایط سخت اقتصادی، افرادی که حقوق میگیرند، نمیتوانند چرخ زندگی را بچرخانند. آیا مسئولان میراث فرهنگی کشور و استان گیلان میدانند که کارگرانی که برای این سازمان کار میکنند چگونه و در چه شرایطی زندگی میکنند و همواره شرمنده خانواده خود هستند
چطور ممکن است کارگرانی که جوانی خود را در این مجموعهها گذاشته و سالها برای این سازمان کار کردهاند، باید این گونه با آنها برخورد شود که بعد از شش ماه عدم دریافت حقوق به آنها گفته شود هیچ پولی برای پرداخت حقوق نیست و اصلاً هم معلوم نیست که چه زمانی حقوقهایتان پرداخت شود؟!
اما نکته دردآور اینجاست که سازمان میراث فرهنگی به کارگرانی که اعتراض دارند میگوید خودتان بروید بیرون؛ وقتی درخواست این را میکنیم که به ما نامه عدم نیاز بدهند تا بتوانیم از بیمه بیکاری استفاده کنیم از این کار هم امتناع میکنند.
گرچه میدانم هیچ مسئولی این مطلب را نمیخواند و پاسخی به ما نمیدهد، اما بازهم این نامه را برای مینویسیم تا اندکی از داغ دلمان کم شود. می نویسیم تا بدانید، مسئولینی که شاد و خندان از قطب گردشگری بودن استان گیلان صحبت میکنند، در پشت صحنه کارگرانی را دارند که با جان و دل و صد البته با خون دل، برایشان کار کردهاند؛ ولی هیچ گاه فریاد مظلومیتمان شنیده نمیشود.»
منبع وب سایت : ایران کارگر
