رضا شیرازی-
بگمانم روند مبارزه علیه وضع موجود در ایران بطور طبیعی رشد و گسترش خواهد یافت حتی حکومت نظامی اعلام نشده هم نخواهد توانست این روند را از میان بردارد، زیرا سطح آگاهی و خودآگاهی تعمیق یافته و از دیگر سو تبعیض و ستم بیداد می کند.
در اصل مبارزه خشونت پرهیز و مقاومت مدنی، روندی را بوجود آورد که در آن زمینه های چند حرکت؛ خیزش و قیام فراهم شد. بویژه خیزش دی – بر اساس عقبه پنج هزار اعتراض طی هشت سال بعد از جنبش سبز – بعلاوه اعتصابات کارگری و تحصن های معلمان و رانندگان و … از نود و شش تا قیام آبان، آشکار کرد که روند مبارزات جاری بطور طبیعی رشد می کند و نه القائی. زیرا همه توش و توان جامعه بر این مبناست که توازن قدرت را از آن خود کند و این میسر نخواهد شد مگر در پرتو اعتراضات میلیونی سراسری.
به همین دلیل اعتصابات سراسری و منطقه ای در این مرحله از اعتراضات می تواند حلقه و محور تعیین کننده برای همبستگی اقشار گوناگون علیه وضع موجود در ایران به شمار آید. بنابر این فکر می کنم که مسئله اعتصاب و اینکه کدام بخش های جامعه ایران – معلمان، کارگران ، پرستاران، دانشگاهیان، رانندگان کامیون، وکلاء و بازاریان …- قادرند، اعتصاب را آغاز کنند، امری مهم و تعیین کننده است. از طرفی همه ما می دانیم که برای اعتصابات سراسری و منطقه ای نیازمند سازماندهی، صندوق اعتصاب، خواسته ها و مطالبات کاملا عینی، توان مدیریت اعتصاب و پیوند دلادل بین رهبران اصلی اعتصاب با بدنه ای که اعتصاب خواهد کرد امری به غایت مهم و حیاتی ست. بر همین اساس باید توان نیروی کار – معلمان، پرستاران و کارگران معادن، بنادر و برق فشار قوی و …، – را بدرستی ارزیابی نمود و به این پرسش بطور خردمندانه پاسخ داد که آیا اکثر بخش های آگاه جامعه در حال حاضر از چنان سازماندهی برخوردارند که بتوانند اعتصابات منطقه ای و یا سراسری را عملی کنند یا خیر؟
