اردوی کار: «خصوصی سازی» برای مزدبگیران معنایی جز کاهش مزایا، تشدید بی ثبات کاری، ناامنی شغلی، سقوط دستمزدها و افزایش بهره کشی ندارد. حدود ۸ هزار کارگر شرکت فروشگاههای زنجیره ای رفاه هم گرفتار بخشی از همین بلایای خصوصی سازی شده اند.
به گفته جمعی از پرسنل شرکت فروشگاههای زنجیرهای رفاه، مدیریت این شرکت مزایای مناسبتها (نظیر روز مرد، روز زن، ماه رمضان)، پرداخت هزینههای کفن و دفن اعضای درجه یک خانواده، پاداش مدیرعامل در انتهای سال، حق شیفت کاری، حق جمعه کاری، حق شب کاری و… را قطع کرده و در واکنش به اعتراض کارگران می گوید: «شرکت خصوصی است و نمیتوانیم مانند زمانی که شرکت دولتی بود، این مزایا را پرداخت کنیم.»
کارگران معترض با بیان اینکه مشکل اساسی شرکت فروشگاههای زنجیرهای رفاه، واگذاری آن به بخش خصوصی است، گفته اند: «در اینباره به اداره کار شکایت کردیم و علیرغم اینکه رفتار مناسبی به ما نشد اما به کارگاه بازرس فرستاند و به کارفرما متذکر شدند که اگر مزایای عرفی کارگاه مجدد برقرار نشوند، اداره کار فصل ۱۱ قانون کار که موضوع آن «جرایم و مجازاتها» است را در شرکت اجرا میکند.
پرسنل شرکت فروشگاههای زنجیرهای رفاه با بیان اینکه «هیات موضوع ماده ۲۲» یکبار تشکیل جلسه داده تا به خواستههای پرسنل رسیدگی کند، یادآور شدند: قرار بود که جلسه دوم هم برگزار شود اما به نظر میرسد که مدیران وزارت کار مانع از برگزاری جلسه دوم شدهاند؛ چراکه علیرغم پیگیریهای پرسنل، بدون آوردن دلیلی مشخص برای برگزار نکردن جلسه دوم، میگویند: «مشکلات شما در دست پیگیری است.»
کارگران فروشگاههای زنجیره ای رفاه نمی توانند به وزارت کار امیدی داشته باشند
اردوی کار یادآور می شود که تجربه همه اعتراضات کارگران علیه همه موارد خصوصی سازی ها و واکنش های دولت و وزارت کار، نشان می دهد که وزارت کار اساسا ابزار دست کارفرمایان و سرمایه داران هستند، نه همدست کارگران در اعتراض علیه خصوصی سازی. بنابراین امید بستن به پیگیری های وزارت کار هیچ سودی برای کارگران ندارد. فقط درصورتی که پرسنل معترض شرکت فروشگاههای زنجیره ای رفاه بتوانند سندیکای مستقل خود را با حمایت 8 هزار کارگر این شرکت تشکیل دهند، ممکن است بتوانند دستاوردی داشته باشند. البته تشکیل سندیکا هم هزینه دارد و دولت، کارفرما، اداره کار، خانه کارگر، قوه قضاییه و دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی هر دو جناح حاکمیت قطعا دوباره بسیج خواهند شد تا با پرونده سازی و صدور احکام زندان و تهدید و سرکوب، هر گونه سازمان یابی مستقل کارگران را در نطفه خفه سازند، اما در مقابل تکیه به تجربه سازماندهی سندیکایی، همبستگی کارگری و حمایت مستقل جهانی هم طبقه ای ها تنها راهی است که می تواند در مقابل زیاده خواهی های سرمایه داران بایستد.
