دلمان را به جویبار و مرداب و دریاچه های فردی و حزبی و گروهی خود خوش نکنیم . «من» بدون تحقق و تبلور خود در «ما»، همیشه تنها خواهد ماند.
رایج است که می گویند ما جزیره های از هم جدا هستیم که باید به هم بپیوندیم ، غافل از اینکه جزیره ها هیچ گاه به هم نمیپیوندند مگر به قیمت خشک شدن آبی که آنها را فراگرفته .
من میگویم انگاره را باید تغییر داد . ما چشمه ها و جویبارهای هستیم که هرکدام بدور از دریا و اقیانوس بیکران مردم ،دلمان به برکه ، تالاب ، مرداب، دریاچه و حتی گندابی که برخی در آن سرازیر و ماندگار شده ایم خوش است و در آن دم از دریا و اقیانوس بودن میزنیم.
باید چشمه ها و جویبارهایی بود که سنگ ها و برکه ها و دریاچه ها را دور می زنند و با ملحق شدن به یکدیگر تبدیل به نهر ها و آبشارها و رودهای خروشانی می شوند و هر آنچه جلوی راه خود می بینند را کنار زده و در دریا و اقیانوس آزادی رها و روان میشوند.
دلمان را به جویبار و مرداب و دریاچه های فردی و حزبی و گروهی خود خوش نکنیم . «من» بدون تحقق و تبلور خود در «ما»، همیشه تنها خواهد ماند.
آری باید اقیانوس شد و جزیره ها را در بر گرفت.
