درگرامیداشت سه فعال محیط زیست پاوه
جنگلها و مراتع کشورمان همچنان در آتش می سوزند و شعله های آن حتی قبل از خاموشی در یک مکان، در منطقه ای دیگر ظاهر می شوند. از جمله، روز پنجشنبه ۶ تیر ماه ۱۳۹۹ آتش به جان منطقه حفاظت شده بوزین و مرخیل افتاد و نیروهای امدادگر و مردمی توانستند تا غروب روز شنبه آتش را مهار کنند.اما این آتش از صبح روز یکشنبه ۹ تیر ماه ۱۳۹۹ دوباره شعله ور شد و نیروهای مردمی و مسئولان دوباره عازم منطقه شدند. متاسفانه در جریان کنترل حریق، «مختارخندانی» از مؤسسین انجمن ژیوای شهرستان پاوه، «یاسین کریمی» عضو کمیته عملیاتی این انجمن و نیز «بلال امینی» از نیروهای مردمی در دفاع از محیط زیست و حفظ جنگل ها، جان خود را از دست دادند.
این اولین بار نیست که فعالین محیط زیست و مردم محلی هنگام تلاش برای خاموش کردن آتش جان خود را از دست می دهند. آنان با کمترین امکانات اولیه و بدون برخورداری از پشتیبانی مقامات و نهادهای مسئول دولتی و وسایل پیشرفته دفع حریق، دست خالی به جنگ آتش می روند و فریاد بر می آورند یا می سوزیم و یا خاموش می کنیم.
در این مورد که آیا این آتش سوزی ها عمدی بوده اند اطلاعات دقیقی در دست نیست، اما در نظام رانتی و مافیایی حاکم بر ایران بروز چنین حوادثی کاملا قابل تصور و پیش بینی است. جنگل های زاگرس فقط در اثر آتش سوزی نابود نشده اند، مافیای چوب، ساخت سد بر روی رودخانه ها و زیر آب رفتن درخت ها و مراتع و نیز سوزاندن جنگلها برای تصاحب زمین توسط زمین خواران نیز از عوامل بسیار تخریب کننده محیط زیست در این منطقه بوده اند. عوامل و پیش زمینه هایی که سرنخ آنها به مسئولین رده بالا و فاسد در حکومت اسلامی باز می گردد.
نظام فساد و مافیای حاکم بر ایران پیشرفته ترین ابزار سرکوب را خریداری می کند اما حاضر نیست آتش نشانی را به وسایل مدرن مجهز سازد و حداقل امکانات دفع حریق را در اختیار نهادهای مردمی قرار دهد. زیرا می داند که سوختن جنگلها و تصاحب زمین های سوخته که به احتمال بسیار زیاد نفت خیز هم هستند، در نهایت سود هنگفت و بادآورده ای نصیب آنها خواهد کرد.
این نظام برای دست یافتن به اهداف ایدئولوژیک و استراتژیک خود حاضر است محیط زیست ایران زمین را نابود کند و نسل های آینده را بر خاک سیاه بنشاند و تلی از خاکستر بر جای گذارد. ایده آل این حکومت همان سرزمین های سوخته از آتش جنگ ایران عراق در آبادان و خرمشهر است تا بر تلی از خاکستر انسان و طبیعت، پرچم خود را برافراشته کند. سرزمین هایی که هنوز پس از چندین دهه از پایان جنگ همچنان سوخته و مخروب باقی مانده اند.
شورای مدیریت گذار، ضمن ستایش فداکاری فرزندان راستین زاگرس در پاسداری از زیستگاه طبیعی خویش، همدردی خود را با خانواده آنها وهمچنین مردم پاوه اعلام میدارد و اظهارهمبستگی می کند.
دبیرخانه شورای مدیریت گذار
