پیشنویس تفاهم نامه ۲۵ ساله با چین حرکتی از سر نا چاری برای فرار از تله مرگبار و خرد کننده تحریم هاست.
حمید آصفی
پیشنویس تفاهم نامه ۲۵ ساله با چین حرکتی از سر نا چاری برای فرار از تله مرگبار و خرد کننده تحریم هاست. در شرایط کنونی آرایش سیاسی بین المللی بسود بستن این قرداد با چین فراهم نیست و چین هم وارد این تنش بزرگ با آمریکا و اروپا نخواهد شد. تازه در یک شرایط فرضی اگر چین این تفاهمنامه را امضا کند و همه قرار دادهای ناشی از الزامات توافق نامه هم تدوین و اجرا بشوند، با اقتصاد رو به موت و ساختار سیستماتیک فساد در ایران، حاکمیت قادر به این نیست که قرار دادی مبتنی بر منافع ملی با چینیها ببندد. و اقتصاد و منابع ایران بیشتر توسط چین بلعیده خواهد شد و امکان حل بحران های فراگیر اقتصادی را هم فراهم نخواهد کرد. و شاید فقط قدری بیشتر ابزار و آلات سرکوب را بدست بیاورد و یا اینترنت ملی! را بتواند در این قرار داد نصیب خود کند. اما این قرار داد با چین در میان مدت هم بسته نخواهد شد! زیرا آمریکا فارغ از بود و نبود ترامپ در کاخ ریاست جمهوری، خطوط قرمزی دارد؛ با زبانی که چینی ها آن را درک کنند، مانع این قرار داد خواهد شد و چین نیز هیچگونه تمایلی برای عبور از خطوط قرمز ندارد و موجب افزایش تنش در مناسبات خود با آمریکا نخواهد شد.
در عین حال اگر چین بخواهد وارد یک راهبرد استراتژیک با آمریکا که منجر به یک زورآزمائی فیصلهبخش بر سر منطقه خاورمیانه منجر شود، آمریکا تمام فشارخود را به ایران خواهد آورد و قبل از منازعه و مصاف آخرین با چین؛ چنان جنگ ویرانگری بر علیه ایران به پا خواهد کرد که چین جهت عدم اصابت ترکش ها برای چند دهه از توافق همهجانبه و راهبردی با ایران کناره خواهد گرفت.
جدا از به وجد آمدن چپ های ارتدکس ضد آمریکایی و برخی حواریون حاکمیت از قرار داد غیر اجرایی با چین، خود حاکمیت به انجام نشدن این قرار داد وقوف کامل دارد و تبلیغات روی این قرارداد برای روحیه دادن به حواریون و نیز به زعم خود ارسال پیام به آمریکا و خریدن زمان صورت میگیرد. اما شکست ترامپ هم در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، گشایشی برای حاکمیت بوجود نمیآورد. پیروزی ترامپ، به دلایل روشن، آغاز فاز دوم و نهایی فاجعه برای حاکمیت ایران است و اگر دموکراتها هم به پیروزی برسند، با توجه به گرفتار شدن جمهوری اسلامی در باتلاق مرگبار تحریم ها، دلیلی ندارد که برای نرمش و رها کردن ایران از این شرایط اقدامی از سر خیر خواهی انجام دهد. بلکه برجام های مفصل تری بر دست و پای حاکمیت ایران خواهند بست!
بنبست بدست خود ساخته حاکمیت، مناسبات نیروها، جناح ها، و قطب های ذینفوذ حاکم روحانیت، سپاه، دیوانسالاران و سرمایهداران رانتی و مفت خوار حاکمیت را در شرایطی که فروش نفت قطع شده و با تحریم همه جانبه بانکی و فلج شدن گردش مالی ایران در جهان نمیتوانند پولی به خارج منتقل کنند، بزودی اختلافاتی که مدتهاست آغاز شده، بطور عریان تر و شدیدتری در بلوک اصلی قدرت ایجاد خواهد کرد و همه جناح هایی و یا فرماندهان آن جناح هایی که نمیخواهند با کلیت حاکمیت غرق بشوند، احتمالا تا زمان روی کار آمدن رهبری بعدی که حاکمیت بخواهد مسیر استحاله را پیش ببرد؛ صبر نخواهند کرد؛ یا از کشور با کسب تضمین های امنیتی_سیاسی از دول قدرتمند؛ با پول های خود فرار خوهند کرد و یا اگر زورشان بر هسته سخت برسد ممکن است بلایی سر آن هسته ببرنند!! بیاد هم داشته باشیم که یک جنبش بزرگ اجتماعی هم در کمین حاکمیت نشسته است؛ و جناح ها حاکم در هسته اصلی قدرت خود بهتر از هر تحلیلگری میدانند مصلحت اشان در چیست!
راه حل ملی روی میز جنبش اجتماعی قرار دارد. کدامین راه به نفع خود حاکمین است؟ ادامه لجاج در راه رفته که در گیری با قدرت های خارجی و مشی سرکوب و مشت آهنین با مردم که در نهایت به سقوط حتمی ختم میشود و یا تسلیم ملی به جنبش ملی!؟ و باز گذاردن عفو ملی توسط مردم؟
بیشتر بخوانید: تریبون آزاد شورای مدیریت گذار
*مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.
