به بهانه فروش موشک به ونزوئلا
کیا حمیدی
جمهوری اسلامی همواره درپی آن بوده تا شاخه و برگ های خود را در منطقه و سایر نقاط حساسی که ازجانب آنها خطر و فشاری را متحمل می شود، پخش کند و با حمایت از نیروهای منزوی و مخالف در کشورهای مختلف، اهرم فشاری علیه دولت های مرکزی یا همسایگان آنها به دست آورد. رژیم ایران برای رسیدن به این مهم هم از باب عملیات های مذهبی و ایدئولوژیک وارد شده و هم از طریق حمایت های مالی و تسلیحاتی و اقدامات خرابکارانه در روند انتخابات های سیاسی و اقدامات تروریستی در این کشورها.
امروز وضعیت بحرانی منطقه خاورمیانه و عدم توازن امنیت و آرامش کشورهای مختلف به واسطه سیاست های مخرب جمهوری اسلامی است. اما روند این اقدامات ایران تنها به کشورهای عربی منطقه و حوزه خلیج فارس محدود نشده است. ایران از دوران احمدی نژاد به طور علنی فعالیت های خود در آفریقا و آمریکای جنوبی را پیگیری و سرمایه های کلانی را در این حوزه ها خرج کرد.
ایران به خیال اینکه حوزه کارائیب حیاط خلوت آمریکاست، سعی کرد پای خود را به این منطقه بازکند تا بتواند خود را خطری نزدیک به آمریکا جلوه دهد. دراین مسیر با دادن کمک های بلاعوض به ونزوئلا و بولیوی مقادیر کلانی از سرمایه های کشور را در آنجا ریخت و پاش کرد. از ساختن بیمارستان و ساختمان پارلمان و پروژه های ساخت و ساز مسکن تا دادن خط اعتباری برای جلوگیری از فروپاشی و این اواخر فرستادن محموله بنزین، از جمله این اقدامات است.
اما آنچه از نتیجه این اقدامات نصیب جمهوری اسلامی شد برابر با حاصل «هـــــــیچ» بود. چرا که قدرت و نفوذ مالی و سیاسی آمریکا در حوزه کارائیب بسیار بیشتر از اقدامات سخیف ایران بود. حال می بینیم که ونزوئلا با تورم ۴۰۰ درصدی و اعتراضات حداکثری علیه حکومت نیکلاس مادورو خواهان روی کار آمدن دولتی با گرایشات غربی است.
لذا هرآنچه از سرمایه های ملی ایران در این کشور هزینه شده به باد رفته و دولت حاکم ونزوئلا نیز بارها اعلام درخواست مذاکره با کاخ سفید را داشته است که با عدم موافقت مقامات آمریکایی مواجه شده است. شکی نیست که اگر آمریکا کمی گلوگاه های اقتصادی ونزوئلا را آزاد کند، دولت این کشور به همکاری با کاخ سفید راضی خواهد شد، اما ایالات متحده به دنبال ریشه کن کردن نهله های حکومت های کمونیستی و دیکتاتوری در آمریکای جنوبی است.
اما وصف ایران در این بازی همچون مال باخته ای است که پای میز قمار همه دارایی خود را از دست داده وقصد دارد زیر میز بزند و اگر خود در این بازی باخته است، دیگران نیز نفعی نبرند. مصداق این موضوع اظهارات اخیر رئیس جمهور کلمبیا درمورد خرید موشک های ایرانی از سوی دولت ونزوئلاست.
“ایوان دوکه مارکوئز” رییس جمهوری کلمبیا در اظهاراتی انتقادآمیز از سیاستهای دولت چپگرای ونزوئلا مدعی شده دولت مادورو در پی خرید موشکهای میانبُرد و دوربُرد از ایران است؛ موشکهایی که قادرند خاک ایالات متحده آمریکا در تیررس قرار دهند و یا در اختیار شورشیان چپگرای کلمبیا قرار بگیرند.
هرچند که به گفته وی هنوز این اقدام صورت نگرفته و درحد گزارشات دستگاه های اطلاعاتی است، اما سابقه اقدامات جمهوری اسلامی نشان داده است که این رژیم عملاً درپی چنین ناآرامی ها و برهم زدن تعادل امنیتی در مناطق مدنظر است و حال که موفق نشده به سیاست های خود در جهت تحکیم پایگاه و حضور خود در این مناطق برسد، از فاز خرابکاری و آشوب نظامی وارد شده است.
نکته قابل توجه اینجاست، که این اقدامات طی دهه های اخیر هیچگاه راهگشا و تسهیل کننده شرایط برای جمهوری اسلامی و منافع ملی ملت ایران نبوده و برعکس هرچه زمان جلوتر رفته است از حیثیت بین المللی ایران کاسته و بر بار مشکلات و فشارهای سیاسی و اقتصادی علیه ملت افزوده است.
میلیاردها دلار از درآمد نفتی کشور در زمان احمدی نژاد و پس از آن توسط نهادهای نظامی همچون سپاه قدس و قرارگاه خاتم الانبیا در آمریکای جنوبی و آفریقا هزینه شد تا ایران بتواند در این کشورها پایگاهی برای خود داشته باشد. اما هیچ کدام از این اقدامات موثر واقع نشد و حکام این کشورها یا مغضوب ملتشان بودند و یا توسط نیروهای خارجی و اپوزیسیون داخلی از قدرت برکنار و به دادگاه های بین المللی احضار شدند .
لذا حال که جمهوری اسلامی به پایان بازی در آمریکای جنوبی و آفریقا نزدیک شده است، درصدد است با نابودی امنیت این کشورها «شهرسوخته» ایجاد کند. دادن موشک به ونزوئلا و یا تجهیز تسلیحاتی شورشیان چپگرا در کلمبیا و دیگر گروه های جدایی طلب و تروریستی در آفریقا، نوعی خودزنی است که ایران را بیش از پیش مورد غضب و انزوای جهانی قرار خواهد داد.
مسلماً مصداق انچه در خلیج فارس میان امارات و اسرائیل رخداد، می تواند در حوزه های دیگر نیز رخ دهد. اما اگر چنین نشود قطعاً جامعه جهانی با رویکرد دیگری برای حل این خرابکاری های جمهوری اسلامی تصمیم خواهد گرفت.
*مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.
