نگاهی به سیر عمده ترین پاندمی های تاریخ

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

مهار این پاندمی نمیتواند تنها امری کشوری و منطقه ای باشد. هر کشوری میتواند منشأ اشاعه مجدد این پاندمی بشود.

امیر ممبینی

کرونا در ایران نیز مثل آمریکا و برزیل کشتار میکند. منحنی فراز و فرود کرونا در ایران بیشتر به یک خط راست همانند است. هیچ معلوم نیست کی آغاز شد، کی به اوج میرسد و کی پایان. مردم ایران نیز مثل این لحظه ی آمریکا و برزیل بیکس هستند و رها در کام بیماری. شک نیست که با این وضعیت شمار مردگان ایران ده ها هزار نفر بیشتر از آمار رسمی باشند. مردم خود باید بداد خود برسند وگرنه فریاد رسی نیست. در مطلب ضمیمه نگاهی شده است به سیر پاندمی های عمده در تاریخ. یک نگاه ساده اما آموزنده.

هیچ پاندمی عمده ای برای همیشه از بین نمیرود. رعایت افراد همیشه یک رکن مقابله با بیماری های واگیردار بوده است. ترشحات دهان و بینی مهمترین عامل انتشار بیماری در اغلب پاندمی ها بوده است. باید بتوانیم علاوه بر وسایل مداوا با ویروسها و باکتری ها زندگی کنیم و با رعایت و رفتار مناسب از خود و جامعه محافظت کنیم.

متخصصان میگویند وقت آنست تا در برخی رفتار مهم خود تغییر ایجاد کنیم. حدود نود سال پیش از این دکتر تقی ارانی دانشمند سوسیالیست ایران در کتاب روانشناسی خود نوشت:

«باید به عادت کردن عات کنیم. به این معنی که عادت کنیم که عادت هایی را ترک کنیم و رفتارهای مناسب دیگری را به عادت خود بدل کنیم.»

این بس آموزنده است.

میتوان بدون دست دادن و بغل کردن ادای احترام و مهر کرد، مثل مردم خاوردور. چه لزومی به کوبش آرنجها وجود دارد؟ سوئدی ها اکثرا اصلاً عادت به دست دادن و بغل کردن موقع ملاقات ندارند، مگر آنهایی که اخیرا از خارجی ها این را یاد گرفتند. متخصصان میگویند موقع ملاقات فاصله را حفظ کنید، دست ندهید، بغل نکنید، نبوسید.

چرا باید لب بوسی همیشه یک وسیله عمده مهرورزی باشد؟ این البته ریشه در تاریخ تکامل انسان و رابطه کودک و مادر دارد. در ایران قدیم بوسیدن گونه ها همین اندازه نقش داشت. بشر میتواند عادت مهر بخش بوسیدن لب را با عادت دیگری جایگزین کند.

چرا انسان نباید همیشه انتشار ترشحات دهان و بینی خود را به دقت کنترل کند و مانع اصابت به انسانهای دیگر بشود؟ سرفه و عطسه باید کنترل بشود. در برخی گویش های فارسی در جنوب ایران، مثل بختیاری، به عطسه وَخشه و بخشه میگویند که با پخش ریشه مشترک دارد. ژاپنی ها از پیش از جنگ جهانی دوم به استفاده از دهان پوش برای جلوگیری از پخش بیماری عادت کرده اند. استفاده از دهانپوش در ایران در رابطه با بیماری جذام صورت رسم بود. متأسفانه حتی در کشوری مثل سوئد درک نمیشود که استفاده از دهانپوش نمیتواند صرفا امری شخصی تلقی شود. این امر به دیگران نیز مربوط است.

چرا نباید انتقال بیماری های کشنده به دیگران به دلیل عدم رعایتهای لازم جرم باشد. در گذشته در رابطه با طاعون و جذام چنین مقرراتی در برخی از کشورها وجود داشت. در ایران شکستن جمعی مقررات مقابله با کرونا فاجعه آفرین است

چرا نباید دولتها در رابطه با افزایش آسیب پذیری بیماری های واگیردار مسئول و مقصر و قابل محا.کمه باشند؟ حتی در سوئد هم طوری برخورد میشود که گویا آمار ده برابری مرگ در این کشور در قیاس با مجموع کشورهای اسکاندیناوی تنها یک بدشانسی و اتفاق بد بود. گویی در پیش آمدن آن بدشانسی، مثلا شیوع بیماری در خانه های سالمندان، هیچ کسی مسئول نیست.

مهمترین مسأله این است که مهار این پاندمی نمیتواند تنها امری کشوری و منطقه ای باشد. هر کشوری میتواند منشأ اشاعه مجدد این پاندمی بشود. مهار نیازمند همبستگی و همکاری همه کشورهای جهان است. در این صورت، چگونه میتوان با محاصره اقتصادی ایران را حتی از بضاعت خرید دارو هم محروم کرد و مردم ما را بکشتن داد و خود در فکر مهار ملی کرونا بود؟ تحریم اقتصادی بنیادی ایران و دیگر کشورهای جهان جنایت علیه بشریت است و همانند نسل کشی است.

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

«مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.»