سیاسی بودن یا نبودن؟ مساله این است!

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

سیاسی نیستم در چنین وضعیتی، یعنی با خوش خیالی، بی خیالِ خانه ی آتش گرفته و زن و مرد و کودکان در حالِ جزغاله گشتن، شدن!

ابوذر شریعتی

در یک جامعه ای که تضاد طبقاتی یا استبداد و استثمار و بیگاری و قوانین ضد زن وجود ندارد و یا به نسبت دیگر جوامع کمتر است یا لااقل سیستم اش ضد زن ، چاپلوس پرور، تملق‌گو پرور، ریا کار پرور ، و مقلد پرور و خاوری پرور نیست و همانند بسیاری از کشور های دیگر از آزادیِ نسبی ای برخوردار است، می توان سیاسی نبود و سیاسی بودن را یک تخصص در نظر گرفت و مختص متخصصان پنداشت و به آنان واگذار کرد و خود نویسنده یا هنرمند و یا فیلسوف یا … هر چیز دیگر شد.

اما در یک جامعه ای که از تضاد طبقاتی، استبداد، قوانین ضد زن، عوام فریبی، پوپولیسم، خفقان، انسدادِ فکری، اعتراف اجباری، خرافه، رنج می برد از حق کشی و چپاول و غارت بیت‌المال و مال مردم خوری و رانت خواری، در عذاب است، از بسط جهل و قوانین قبیله ای و حجاب اجباری به ستوه آمده و نمی داند به چه زبانی بگوید که این ظلم در حقِ منِ زن می باشد لا اقل بگذارید نوعِ پوششم به انتخاب و سلیقه خودم باشد! یعنی حتی حق یک انتخاب ساده را هم ندارد! دیگر سیاسی بودن و فعالیت سیاسی کردن یک تخصص و شغل نیست، به تعبیر نویسنده ای “اینجا دیگر مکان دور افتاده ای دچار آتش نشده که گفته شود وظیفه ی مامورین و متخصصین آتش نشانی است که رسیدگی نمایند.!”

بلکه برعکس در اینجا خانه‌مان آتش گرفته و حریقِ دامن گسترَش، تمام جامعه و خانه ملت را در برگرفته و می سوزاند و ویران می کند و نابودش می سازد و در این صورت دیگر مامور آتش نشانی و متخصص و غیر متخصص ندارد و همگی باید دست در دست هم داده و این حریق خانمان سوز را اطفاء نمود . نه اینکه به بهانه سیاسی نبودن و در سیاست دخالت نکردن از زیر بار مسئولیت فرار کرد.!

وقتی خانه ای آتش گرفته و جان انسان ها در خطر است حتی اگر مشغول کار خیر هم شوی یا حتی مشغول نماز و طاعت هم که باشی یا در حال آفریدن بهترین اثر هنری جهان هم که باشی باز هم خیانت کرده ای و از زیر بار مسئولیت انسانیت در رفته ای.!

سیاسی نیستم در چنین وضعیتی، یعنی با خوش خیالی، بی خیالِ خانه آتش گرفته و زن و مرد و کودکان در حالِ جزغاله گشتن، شدن! یعنی خود آگاهی و آگاهی سیاسی نداشتن، انسانیت را به امنیت کاذب و زندگی در زیر سایه اربابان و غدّاره بندان، ترجیح دادن و شرف را به شیرینی کاذب و تکه استخوان باقی مانده از سفره ارباب فروختن! آزادگی که مقدمه و پله آزادی است را نداشتن و برای آزادی، تنها شعارهای پوچ و پوک دادن!

طبل بودن و تنها صدا داشتن!

روشنفکر بودن و تنها غار و غور کردن و نِق زدن و از فرط ترسِ بی جا از مافیای قدرت و ثروت، به سبب داشتن و خواستن و از دست دادن، به جای نقدِ بنیان ها، در شبکه چهار نشستن و حاشیه رفتن و تمامی مسائل را به گذرِ از سنتِ سوبژکتیوی ارجاع دادن!

مسئول بودن و مست شدن و تنها وراجی کردن و لافِ بی مسئولیتیِ مسئولان دیگر زدن! (آن هم به قدری مبهم که نه سیخ بسوزد و نه کباب، فیلسوف بودن و فلسفیدن و کتاب خواندن و متن مردم را ندیدن و نخواندن و در بینشان نبودن و مدام از مرگ حقیقت و پوچی و نهیلیسم در غرب سخن گفتن و گور خواب ها و دختر های آبادانی و هزاران نوع تجاوز و انحطاط و فساد و بستر

فساد و فاسد پروری را ندیدن و به چیزی نگرفتن!

شاعر بودن و شعر بی خطر گفتن و جفنگ بافتن!

در مزار آباد شهر بی تپش

وای جغدی هم نمی آید به گوش

دردمندان بی خروش و بی فغان

خشمناکان بی فغان و بی خروش….

باز ما ماندیم و شهر بی تپش

و آنچه کفتار است و گرگ و روبه ست

گاه می گویم فغانی بر کشم

باز می بینم صدایم کوته است…

هر که آمد بار خود را بست و رفت

ما همان بد بخت و خوار و بی نصیب

ز آن چه حاصل ، جز با دروغ و جز دروغ؟

زین چه حاصل ، جز فریب و جز فریب ؟

باز می گویند: فردای دگر

صبر کن تا دیگری پیدا شود

کاوه ای پیدا نخواهد شد، امید

کاشکی اسکندری پیدا شود

۶ آبان ۱۳۹۹

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

«مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.»