شرکت در انتخابات، آن کس که میگوید آری

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

دعوت به شرکت (در انتخابات) دو کارکرد برای آنها دارد یکی اعلام وفاداری به نظام است و دیگر تلاش برای حفظ جایگاه های باقی مانده در قدرت و حفظ امکان بازگشت به سطوح بالاتر در زمان مناسب. بنابراین برای آنها نه منافع ملی و نه خواسته های مردم مساله اصلی و تعیین کننده نیست برای آنها نیز چون نیای بزرگشان خاتمی این نظام است که اولویت اول را دارد.

 

حمید آصفی

حمید رضا جلایی پور که از مدافعان شرکت در انتخابات در هر شرایطی است در اعلام مواضعی به چرایی ضرورت شرکت در انتخابات ریاست جمهوری پیش رو پرداخته است از آن رو که این دیدگاه طیف وسیعی از اصلاح طلبان را نمایندگی می کند پرداختن به آن خالی از فایده نیست.

یکم) جلایی پور در تحلیل وضعیت اول با سرانگشت امتیاز هایی را به طرفداران تحریم یا عدم شرکت در انتخابات میدهد تا بعد بتواند با هر دو دست آن را به اضافه سرمایه تحریمیان از کف آنها خارج کند. وی بعد از این که با مخالفین شرکت در انتخابات همدلی نشان میدهد، برگ”حکم” خود را بر زمین میزند تا بازی را در نهایت به نفع موافقین شرکت برگرداند. ((استدلال او این است که همواره بایست انتخاب کرد))، چرا که بین گزینه ها همیشه می توان کسی را یافت که از بقیه بهتر است و برای اثبات این قسمت سخن خود به فریبکاری ای دست میزند که قابل تامل است! او خاتمی را به عنوان نمونه یاد می کند که چگونه دوران جمهوری اسلامی را به پیش و پس از خود تقسیم کرده است و از احمدی نژاد مثال می آورد که به چه شیوه حتی بوروکراسی را نیز تحقیر نموده و سودای از میان برداشتن اسراییل را داشته.
جلایی پور برای توجیه شرکت در انتخابات سال ۱۴۰۰ را بر سال ۷۶ منطبق می کند و از این نکته می گذرد که انتخابات پیش رو هیچ شباهتی با آن دوران ندارد و اصلا خاتمی ای نیز در بین نامزد ها نیست .

بنا بر این این هشدار که رئیس جمهور آینده می تواند فضا را چون خاتمی تغییر بدهد مغالطه ای است برای جذب مشتری.در دوران خاتمی جمهوریت در حوزه نظری و نیز تا حدی ضعیف در دوگانه شدن حاکمیت، معنایی به دست آورد که در یکی دو سال اول و آخر دو دوره خود، به کل از بین رفت.بنا بر این بعد از خاتمی انتخابات رقابتی است بین کارگزارانی وفادار به راس هرم قدرت که نشانی از جمهور مردم را با خود ندارد.

شاید بایست به او یادآوری کرد که شعار از میان برداشتن اسراییل را نیز احمدی نژاد نساخته است تا بتوان بدان دلیل او را شماتت نمود.خوب بود او دوران احمدی نژاد و روحانی را با یکدیگر مقایسه می نمود و نشان می داد که مردم در دوران روحانی چه به دست آورده اند که در دوران احمدی نژاد از دست داده بودند.فارغ از این که اگر مساله مردم باشند بی تردید محبوبیت احمدی نژاد در بین توده از روحانی بیشتر نباشد کمتر نیست.

دوم)برای امثال جلایی پور سودای شرکت در انتخابات اگر چه در لفافی از شعارهایی مردم پسند چون: دغدغه نان ومعیشت و آزادی و روزگاری بهتر، خود را پنهان می کند ولی نیتی پوشیده را نیز نشان میدهد. انگیزه ای که می تواند این نکته که چرا این استدلال های سست تا این حد از طرف اصلاح طلبان ترویج می شود را توجیه و قابل فهم کند. واقعیت این است که تشویق به شرکت در انتخابات اصلاح طلبان را زیر سقف نظام نگهمیدارد و آنها را در برابر سطحی از آسیب پذیری بیمه می کند ،از طرفی نیز اگر نامزد اصولگرای مورد نظر آنها رای بیاورد می توانند امید داشته باشند که همه نیروهایشان از حکومت بیرون ریخته نشوند.

(((هر چند در دوران اخیر این دغدغه نیز کمرنگ شده چرا که اصلاح طلبان چنان استعدادی از سازگاری با شرایط از خود نشانداده اند که می توان به راحتی تصور کرد که بعد از رای آوردن اصولگرایی تندرو نیز این گروه میتوانند با پوست اندازی از هر اصولگرایی اصولی تر شوند.)))

با این وجود دعوت به شرکت دو کارکرد برای آنها دارد یکی اعلام وفاداری به نظام است و دیگر تلاش برای حفظ جایگاه های باقی مانده در قدرت و حفظ امکان بازگشت به سطوح بالاتر در زمان مناسب. بنابراین برای آنها نه منافع ملی و نه خواسته های مردم مساله اصلی و تعیین کننده نیست برای آنها نیز چون نیای بزرگشان خاتمی این نظام است که اولویت اول را دارد.

سوم)اما منطق جلایی پور و عموم اصلاح طلبان نیز در این میان به طور منفرد قابل بررسی است،آنها میگویند در هر شرایطی بایست انتخاب کرد چرا که همواره بین نامزد ها تفاوتی هست.اگر این نوع پراگماتیسم بی اخلاق مبنای کنش سیاسی قراربگیرد میتواند تبعاتی حیرت آور داشته باشد،چرا که اگر بین خاتمی و ناطق نوری بایست انتخاب کرد و بعد بین موسوی و احمدی نژاد بایست انتخاب نمود واز میان روحانی و رئیسی نیز بایست به گزینش دست زد همین منطق می تواند به دایره هایی تنگ تر نیز تسری پیدا کند. با منطق جلایی پور بین سعید امامی و خلخالی نیز بایست به گزینش دست زد و ضرورت دارد که در اردوی انتخاباتی یکی از آنها وارد شده و به نامزد منتخب رای داد. چرا که احتمالا یکی راحت تر می کشد. در منطق پراگماتیستی اصلاح طلبان در انتخاباتی که نامزد هایش هیتلر و موسولینی باشند نیز بایست انتخاب کرد و در اردوی انتخاباتی یزید و شمر نیز بایست شرکت کرد و از یکی از آنها حمایت نمود ورای دهنده از این که به رای دهنده شمر و یزید تبدیل شده نبایست دلواپسی داشته باشد چرا که در پی وضعیتی بهتر هست و از این رای دادن بایست سر بلند نیز باشد.
جلایی پور به این مساله توجه نمی کند که یک جامعه و حتی یک فرد فقط به آب و نان احتیاج ندارد او به آزادی و کرامت انسانی و شرافت نیز محتاج است وقتی در میدانی حیثیت انسانی لکه دار می شود می توان از آن دوری کرد و بین تکه نانی بیشتر و دست آلودن به ستم و عمله ظلم شدن می توان شرافت را برگزید.

وقتی حق انتخاب از مردم سلب می شود و آنها به مثابه رعیت و برده فرض می شوند در اینجا ورود به بازی انتخابات مشروعیت بخشیدن به این مناسبات است. ارباب قدرت مردم را به عنوان برده فرض می کنند و حق انتخاب آزاد آنها را می گیرند و اصلاح طلبان با دعوت خود به شرکت در انتخابات به این مناسبات مشروعیت می بخشند اصل مساله این است.

آنها مبلغ و مروج این سامانه شده اند سامانه ای که به طور سیستماتیک از سوژه ها شرافت زدایی میکند و میخواهد از آنها ابزاری فرمانبردار بسازد.

نه گفتن به شرکت در چنین انتخاباتی صیانت از شرافت انسانی ای است که در برابر تکه نانی آلوده نهاده شده است، و اصلاح طلبان در این انتخاب به برداشتن تکه نان و چشم پوشی از کرامت انسانی تشویق می کنند.

چهارم)برای اصلاح طلبان از آنرو که خدمتگزار حکومت هستند خیابان و اعتراض مدنی و به طور کل شیوه های دیگری که میتوانند در کنار صندوق رای خواست عموم را متبلور کنند خط سرخی هستند که نمی توان به آن نزدیک شد چرا که اعتراض خیابانی را حکومت تحمل نمیکند و به تبع بانیان و هواداران آنرا نیز زیر ضرب می برد از این رو است که آنها خود را زیر سقف مشروعیت رفتار از طرف حکومت نگهمیدارند و جالب این که سعی می کنند شیوه خود را تنها شیوه ممکن بنمایانند. از همین چشم انداز است که شورش های خیابانی آنها را به هراس میاندازد چرا که از یک سو می تواند گزکی باشد در دست حکومت برای سرکوب آنها و از سوی دیگر ممکن است دریچه ای را به سیاست باز کند که نیروهایی جز آنها نیز وارد چرخه قدرت بشوند چیزی که برایشان چندان دلپسند نیست چرا که آنها فقط به دوگانه اصلاح طلب و اصولگراباور دارند و بازی وقتی برایشان محترم است که گزینه های دیگر یا وارد آن نباشند و یا اگر هستند تعیین کننده میدان سیاست نباشند.

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

«مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.»