فقط کفش‌هایش! سعید انصاریان

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

به جای بیش از دویست‌هزار میلیارد تومان هزینه برای طرح‌های انتقال آب، چاه‌های غیرمجاز در ایران مرکزی را بخرید و پلمپ کنید و از محل صرفه‌جویی رخداده، جنگل‌های زاگرس را به پناهگاه و پشتوانه‌ای مطمئن برای ژینایی ایران بدل کرده و از شیردخترکانی چون آذر فقط انتظار داشته باشیم تا کودکی کنند.

 

سعید انصاریان

نامش آذر است، اهل روستای پلوسیلو در منطقه‌ای محروم از شمال خوزستان به نام احمدفداله در قلمرو شهرستان دزفول.

خنده‌هایش آدم را شرمنده می‌کند … این دخترک بختیاری باید الان عروسک‌بازی کند، اما در روستایی که او زندگی می‌کند، نه گاز وجود ندارد، نه خانه بهداشت، نه تلفن و نه برق و جاده درست‌حسابی … و او یک‌تنه شده است: بهانه سرکردن زمستان …

آذر مجبور است که کمک‌حالِ خانواده باشد و با همان اندام نحیف و کوچکش به تامین نیازهای گرمایشی خانه کمک کند … و البته آن کفش‌های سفیدِ پاشنه‌دار، آدم را همچنان شرمنده می‌کند …

چگونه می‌شود با آن کفش‌ها، ساعت‌ها و کیلومترها در مناطق پرشیب زاگرس راه رفت و هیزم جمع کرد و باز هم چنین زیبا و مسحورکننده به زندگی لبخند زد؟

آذر را که می‌بینم، فکر می‌کنم که شیرهای سنگی در دیار بختیاری دوباره جان گرفته‌اند و همچنان با اقتدار و امید در بالادست لالی و شیمبار می‌خرامند …

آیا می‌توان به آذر خرده گرفت که چرا مایملکِ چوبی رویشگاه زاگرس را دود می‌کند؟ چرا از تاب‌آوری مهم‌ترین منبع تولید آب شیرین ایرانیان می‌کاهد؟ و چرا به فرسایش خاک بیشتر چراغ سبز نشان می‌دهد؟

به جای بیش از دویست‌هزار میلیارد تومان هزینه برای طرح‌های انتقال آب، چاه‌های غیرمجاز در ایران مرکزی را بخرید و پلمپ کنید و از محل صرفه‌جویی رخداده، جنگل‌های زاگرس را به پناهگاه و پشتوانه‌ای مطمئن برای ژینایی ایران بدل کرده و از شیردخترکانی چون آذر فقط انتظار داشته باشیم تا کودکی کنند.

ملتی که کودکانش در کودکی، مجال کودکی بیابند؛ در بزرگی، بزرگی خواهند کرد.

مطابق قانون اساسی بوتان، دست‌کم شصت‌درصد مساحت کشور باید برخوردار از رویشگاه جنگلی باشد و جامعه محلی ساکن در این شصت‌درصد برخوردار از آب، برق و سوخت رایگان هستند تا مجبور به خراشیدن ریه کشور نباشند. بوتان برخوردار از بالاترین نرخ‌های رضایت ملی و کمترین میزان بزهکاری‌های اجتماعی، افسردگی و خودکشی است. شرط تداوم و پایداری خنده‌های آذر، ژینایی دوباره زاگرس است و شرط خیزش دوباره زاگرس، پایان‌دادن به خشکسالی مدیریتی و الگوگرفتن از تجربه‌های امیدبخشی چون جنگل خرد و امید در الگِن است.

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

«مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.»