بیش از دو دهه در جای جای این سرزمین همراه کودکان بیپناه بودهایم. از آبی دریای شمال تا بلندای نخلهای جنوب. از کویری یزد تا سردی تبریز.
فرزندان ما در خانههای علم برادری، خواهری، برابری و صلح را آموختند. به وقت یلدا و هفت سین برکت، به هنگامهی آموزش و هنر و خلاقیت، به بوی عیدی و لیگهای پرشین، به آرزوهای کعبه کریمان، به کوچه گردی ماه رمضان، به جدال سخت با کرونا، به طعم بخشش طفلان مسلم و به حقانیت یک نام و راه، کرد و عرب و بلوچ و افغانستانی برادرانه و خواهرانه در کنار هم بودند.
کودکان ما یک جمعیت به گستردگی ایران هستند. و ما عشق را در کنارشان چون دریای خزر، استواری را چون نخلهای خوزستان، صبر را چون کویرهای یزد و کرمان آموختهایم…
و امروز به کدامین بهانه درهای خانههای امیدشان در این بستر گسترده بسته خواهد شد؟
و ما که در این مسیر، پیوندی ناگسستنی به وسعت ایرانمان بستهایم، آیا دل به تاریکی خواهیم سپرد؟
(عکسها مربوط به دوران پیش از کروناست)
🆔@imamalisociety
